I SA/Wr 1333/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2009 r. postanawia: zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 27 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję. Orzekł także, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we W.u na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca spółka w dniu 4 listopada 2013 r. wpłaciła kwotę 100 zł, na rachunek bankowy tut. Sądu, tytułem wpisu od zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Strona nie wniosła jednak środka odwoławczego. W dniu 6 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zwrot uiszczonej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: u.p.p.s.a.) opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Z akt sprawy wynika, że wniesiona opłata jest nienależna. Skarżąca wpłaciła na rachunek bankowy tut. Sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu od zażalenia. Ostatecznie nie złożyła jednak ww. środka odwoławczego. Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. poinformowała Sąd, że kwotę tę wpłaciła omyłkowo. Ponadto wskazała, że w niniejszej sprawie nie będzie składać zażalenia w przedmiocie kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 225 u.p.p.s.a., należało z urzędu orzec jak w sentencji postanowienia.