I SA/Wr 1338/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na umorzenie zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r., Nr 88, poz. 539) nie wyraził zgody na umorzenie A. C. zaległości w podatku od spadków i darowizn. Postępując zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, pismem z dnia 4 października 2010 r. podatniczka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wskazać należy, iż zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09, postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że takie postanowienie nie należy do grupy postanowień, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. podlegających kognicji sądów administracyjnych. Nie jest ono bowiem postanowieniem, od którego służy zażalenie, ani postanowieniem kończącym sprawę, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie stanowi ono ponadto aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, innego niż akty prawa miejscowego. Co istotne, możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego istnieje w ramach rozpoznawania skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, w przedmiocie zastosowania ulgi płatniczej odnośnie podatków i opłat, o których mowa jest w art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W tych ramach sąd administracyjny winien dokonać kontroli legalności tego postanowienia stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.