I SA/Wr 1347/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. N.-T. "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2003 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca Spółka, prowadząca działalność w zakresie sprzedaży hurtowej wyrobów farmaceutycznych, medycznych u ortopedycznych, wniosła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż nie jest w stanie ponieść opłat tytułem wpisu sądowego. Uzasadniała, że jej nienajlepsza sytuacja finansowa jest spowodowana niekorzystnym kursem walut obcych – euro i dolara amerykańskiego, w których firma reguluje swoje zobowiązania wobec zagranicznych kontrahentów. Aby ich nie stracić, zmuszona jest uregulować w pierwszej kolejności duże zobowiązania krótkoterminowe. Dalej wskazała, że chcąc utrzymać swoją pozycję na rynku i nie dopuścić do niewypłacalności, a tym samym do fatalnych skutków finansowych, wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny pomimo wysokich obrotów firmy. Końcowo dodała, ze sytuacja na światowych rynkach sprawia, że Spółka aktualnie ponosi straty. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 50.000 zł, wartość środków trwałych – 27.199,70 zł, a w wysokość zysku według bilansu za ostatni rok obrotowy (2008) – 78.760,62 zł. Stan rachunków bankowych na koncie miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił: 164.802,97 zł, 795,49 USD i 764,65 euro. Wnosząca dodała, że posiada generator elektrochirurgiczny do ablacji. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Tymczasem złożone przez wnioskującą oświadczenia na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie budzą wątpliwości, że Spółka dysponuje dostatecznymi środkami finansowymi, które może przeznaczyć na opłacenie wpisu sądowego. Z treści uzasadnienia wniosku wynika bowiem, że wnosi przede wszystkim o zwolnienie od opłaty tytułem wpisu od skargi. W konsekwencji należało uznać za zbędne wzywanie o dodatkowe dokumenty i oświadczenia dotyczące stanu finansowego i majątkowego Spółki na podstawie art. 255 p.p.s.a., z którego treści wynika, że czynności tej należy dokonać, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające lub budzi wątpliwości co do rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że wnioskująca jest stroną jednocześnie w dwunastu sprawach (I SA/Wr 1338-1349/09) i na obecnym etapie postępowania jest zobligowana do uiszczenia wpisów od skarg w łącznej wysokości 5.208 zł. W związku z tym rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, należało mieć na względzie również powyższą okoliczność, jako znaną z urzędu. Niemniej nie zmienia to oceny możliwości płatniczych Spółki, która dysponuje środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych w kwotach, które pozwalają na pokrycie kosztów sądowych we wszystkich dwunastu sprawach, bez narażania firmy na utratę płynności finansowej. Jako chybioną należy uznać argumentację wniosku odnośnie ciążących na wnioskującej zobowiązań krótkoterminowych, które musi uregulować w pierwszej kolejności. Zgodnie z art. 212 § 2 p.p.s.a., opłaty sądowe, to jest wpisy i opłaty kancelaryjne, są dochodami budżetu państwa. Są to zatem daniny publiczne, co do których Konstytucja RP w art. 84 przewiduje powszechny obowiązek ich ponoszenia. W rezultacie nie jest możliwe traktowanie priorytetowo zobowiązań cywilnoprawnych w stosunku do zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Mając wobec tego na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.