I SA/Wr 1352/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2016 r., I SA/Wr 1352/16, w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących z nieujawnionych źródeł przychodów za 2010 r. postanawia: I. uchylić pkt II postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2016 r., I SA/Wr 1352/16; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 8.717 (słownie: osiem tysięcy siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. oddalić wniosek strony skarżącej o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (pkt I) oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. strona skarżąca wniosła zażalenie, w którym zaskarżyła pkt II postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. Strona zarzuciła Sądowi naruszenie m.in. art. 201 § 1, art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). W efekcie wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w pkt II poprzez zasądzenie o Dyrektora Izby Skarbowej we W.na rzecz strony skarżącej kwoty 8.717 zł tytułem kosztów postępowania sądowego, w tym kwoty 7.200 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że Sąd błędnie uznał, że postępowanie należy do kategorii innych spraw, w efekcie czego Sąd nieprawidłowo ustalił stawkę wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi skarżącej. Jak podkreśliła strona, przedmiotem skargi była należność pieniężna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Z akt sprawy wynika niezbicie, że skarżoną decyzją organy podatkowe ustaliły stronie zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących z nieujawnionych źródeł przychodów za 2010 r. Trafnie zatem podnosiła strona, że w sprawie doszło do naruszenia § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W zaskarżonym postanowieniu Sąd przyjął bowiem, że przedmiotem skargi jest inna sprawa, co skutkowało błędnym ustaleniem wysokości kosztów zastępstwa procesowego oraz nieprawidłowym orzeczeniem zwrotu kosztów postępowania między stronami postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że istnieją podstawy do zastosowania w sprawie art. 195 § 2 p.p.s.a. i zasadne jest uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2016 r., I SA/Wr 1352/16, o czym orzeczono w pkt I sentencji. Rozpatrując sprawę na nowo Sąd uznał, że do zasądzenia między stronami podlegała kwota 8.717 zł. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Artykuł 205 § 2 p.p.s.a. stanowi zaś, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W efekcie Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie koszty postępowania, które podlegają zwrotowi na rzecz strony skarżącej, obejmują: wpis sądowy od skargi – 1.500 zł, opłatę skarbową – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego – 7.200 zł według § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (w brzmieniu z dnia wniesienia skargi – 3 października 2016 r.). Z tego względu, Sąd – na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w pkt II sentencji. Odnosząc się do wniosku strony o zwrot kosztów postępowania należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak jest zatem odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Także art. 195 § 2 p.p.s.a., w przeciwieństwo do art. 179a p.p.s.a., nie zawiera podstawy do orzekania przez Sąd w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Wobec powyższego, Sąd – na podstawie art. 209 p.p.s.a. – orzekł jak w pkt III sentencji.