I SA/Wr 1357/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia do czerwca i grudzień 2006 r., od czerwca do grudnia 2007 r. oraz od stycznia do grudnia 2008 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego we W. odmawiające skarżącej A sp. z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia do czerwca i grudzień 2006 r., od czerwca do grudnia 2007 r. oraz od stycznia do grudnia 2008 r. Jak wynikało z akt sprawy we wskazanych okresach skarżąca odprowadziła podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży energii na rzecz lokalnego dystrybutora. Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tymże podatku, powołując się na sprzeczność regulacji krajowych w zakresie powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży energii elektrycznej z regulacjami prawa wspólnotowego – art. 21 ust. 5 Dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (DZ.UE.L.03.283.51) – dalej Dyrektywy energetycznej. Mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych wskazywała, że przepisy regulujące zasady zwrotu nadpłaconego podatku nie ustanawiają dodatkowych przesłanek od których uzależniony jest zwrot podatku, takich jak zubożenie czy ekonomiczny ciężar podatku. Wniosek skarżącej organy podatkowe rozpatrzyły odmownie, powołując się na brak dostatecznej precyzyjności i bezwarunkowości przepisów Dyrektywy energetycznej, co uniemożliwia jej bezpośrednie zastosowanie z pominięciem regulacji krajowych, zauważyły także, że konstrukcja zwrotu nadpłaty winna uwzględniać element zubożenia, co oznacza, że zwrot możliwy jest tylko na rzecz podmiotu, który faktycznie poniósł ciężar nadpłaconego podatku, co w sytuacji spółki nie wystąpiło. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im naruszenie art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (DZ.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) – dalej TWE, art. 91 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p. – poprzez stosowanie wykładni przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.)- dalej powoływana jako u.p.a., sprzecznie z prawem wspólnotowym, a w konsekwencji odmowę zwrotu nadpłaty; art. 10 i 249 TWE poprzez odmowę bezpośredniego zastosowania art. 21 ust. 5 Dyrektywy energetycznej, z pominięciem art. 6 ust. 5 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.a.; art. 72 § 1 1 pkt 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w rozpoznawanym przypadku nadpłata nie powstaje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, natomiast w dniu 23 listopada 2009 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I FSK 240/08 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu zagadnienie prawne w przedmiocie oceny zgodności z Konstytucją przepisów Działu III, Rozdziału 9 Ordynacji podatkowej, regulującego instytucję nadpłaty, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 O.p., w zakresie jakim nie warunkują one stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym od tego kto poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku. Mając na uwadze fakt, że toczony między stronami spór dotyczy tej właśnie kwestii, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), umożliwiająca fakultatywne zawieszenie postępowania. Zgodnie z treścią przywołanej normy prawnej Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Uznając, że ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na wyrok sądu administracyjnego, którym dokonuje się kontroli legalności zaskarżonego aktu Sąd doszedł do przekonania o słuszności zawieszenia postępowania wszczętego skargą spółki. Wobec powyższego, na podstawie 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.