I SA/Wr 1364/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom – sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z/s w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. stwierdza, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz skarżącego A Spółka z o.o. z/s w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z/s w W. (dalej: Spółki, strony skarżącej) jest wskazana w sentencji interpretacja indywidualna Wójta Gminy S., dotycząca zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, regulujących podatek od nieruchomości. Zaskarżona interpretacja została oparta o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. We wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. Spółka wskazała, że w 2005 r. nabyła od osób fizycznych trzy nieruchomości gruntowe rolne, to jest działki o numerach [...], [...] i [...]. Na nieruchomościach [...] i [...] od momentu zakupu Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, prowadzona była natomiast na działce nr [...]. Na podstawie decyzji nr [...] z [...] września 2011 r. zatwierdzono podział działki [...] na dwie działki o numerach [...] i [...]. Począwszy od października 2011 r. przedsiębiorstwo zaprzestało prowadzenia działalności na działce [...] – brak na niej urządzeń wodociągowych takich, jak ujęcia wodociągowe, zbiorniki, przepompownie itp. Grunty na wymienionych wyżej działkach sklasyfikowano w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Do chwili obecnej (tj. daty wniosku) Spółka nalicza podatek od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej: u.p.o.l.). Wskazała też, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, co – jak podała Spółka we wniosku – ma miejsce. Natomiast stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm. – dalej: u.p.r.), opodatkowaniem podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W związku z powyższym zadano pytanie, jaki podatek obowiązuje co do gruntów, na których Spółka nie prowadziła i zaprzestała działalności gospodarczej, a sklasyfikowanych w ewidencji jako użytki rolne. To jest, czy zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., co do działek [...] i [...], na których nie prowadzono działalności gospodarczej, a sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, od następnego miesiąca po ich nabyciu właściwy był podatek od nieruchomości, czy też na podstawie art. 1 u.p.r. podatek rolny. Takie samo pytanie zadane zostało co do działki [...], powstałej w wyniku podziału działki [...] – jaki podatek powinien być odprowadzony w miesiącu następującym po zaprzestaniu działalności gospodarczej. Spółka dodała, że przedmiotowe nieruchomości nie były wyłączone z użytkowania rolniczego. Przedstawiając własne stanowisko uznała, że odnośnie działek nr [...] i [...], po ich nabyciu podlegały podatkowi rolnemu, zgodnie z art. 1 u.p.r. W przypadku działek [...] i [...], do momentu podziału działki [...], podlegała ona podatkowi od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zaś po dokonaniu podziału, co do działki [...], winien być odprowadzany podatek rolny. Zaskarżoną interpretacją indywidualną Wójt Gminy S. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Powołując się na treść art. 2 ust 2 u.p.o.l. i art. 1 u.p.r. wskazał, że ustawodawca w tych przepisach posłużył się pojęciem "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Zdaniem organu administracyjnego, użycie tego sformułowania nie pozwala na przyjęcie, że jedyną przesłanką zwolnienia od naliczania podatku od nieruchomości jest fakt zaprzestania na danych gruntach takiej działalności bądź niepodejmowanie w określonym przedziale czasowym czynności, które na taką działalność się składają. Zwrócił uwagę, że ustawodawca celowo nie posługuje się pojęciem "gruntów, na których wykonywana jest działalność gospodarcza", które jest jakościowo odmienne o pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" – wiąże zatem obowiązek podatkowy z intencją podatnika (przedsiębiorcy), charakterem prowadzonej działalności, celem (który w danych okolicznościach nie jest ukierunkowany na produkcję rolną), na jaki zostały grunty nabyte oraz przeznaczeniem gruntu i realnymi możliwościami jego wykorzystania. Organ interpretacyjny zauważył, iż z aktu notarialnego załączonego do wniosku wynika, że Spółka nabyła działki nr [...] i [...] na cele związane z realizacją działań statutowych w zakresie inwestycji dotyczących budowy przepompowni i chlorowni, który to cel określony został również w uchwale zarządu Spółki z [...] lutego 2005 r. Intencją Spółki było zatem nabycie gruntów na realizację inwestycji ściśle związanej z jej działalnością. Natomiast istota funkcjonowania Spółki i charakter prowadzonej przez nią działalności skutkuje wyłączeniem takich gruntów z użytków rolnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska Wójt powołał orzeczenia sądowe. Dodał, iż za przyjęciem takiego poglądu przemawia też fakt, że Spółka przez okres ponad 7 lat nie zgłosiła organowi podatkowemu informacji o okolicznościach mogących mieć wpływ na istnienie obowiązku podatkowego. Należy zatem domniemywać, że nieruchomości zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i taka też była intencja Spółki przez cały okres ich posiadania. Zdaniem organu, nietrafne jest tym samym kwalifikowanie danych gruntów jako niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność, że nie były one faktycznie w tym celu wykorzystane, nie może wpływać na ich charakter i rodzaj obowiązku podatkowego. Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że przedstawiony wyżej pogląd dotyczy także działki nr [...], powstałej na skutek podziału. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Wójt Gminy podtrzymał stanowisko zajęte w interpretacji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidualnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, powołując się na treść art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. i art. 1 u.p.r., wywiodła, że o zasadach opodatkowania decydują dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli grunty rolne zostaną wyłączone z produkcji rolnej, nie będą podlegać podatkowi rolnemu, a użytki rolne, jeśli są zajęte do prowadzenia działalności gospodarczej, podlegają podatkowi od nieruchomości. Strona powołała przy tym definicję działalności gospodarczej zawartej w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zwróciła uwagę, że pojęcie "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest zdefiniowane ani w ustawie o podatku rolnym, ani w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Nie może też być utożsamiane z pojęciem "gruntów związanych prowadzeniem działalności", użytym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie strony skarżącej, grunty "zajęte" to takie, na których faktycznie wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności, a nie które są tylko w posiadaniu przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało ocenić jako uzasadnioną. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na specyfikę procedury wydawania interpretacji indywidualnych, która została uregulowana w art. 14a-14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: O.p.), a zwłaszcza na granice rozpoznania sprawy z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Warunki formalne wniosku zostały określone w art. 14b O.p., który w § 3 nakłada na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wymóg ten jest o tyle istotny, gdyż – w przeciwieństwie do zasad postępowania podatkowego – to wnioskodawca wskazuje okoliczności faktyczne, które podlegają ocenie prawnej organu interpretacyjnego. Rola organu w tej części rozpoznania sprawy ogranicza się do ewentualnego wezwania do udzielenia dodatkowych informacji, gdy uzna, ze stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie są wyczerpujące dla udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie. Środki prawne do podjęcia tej czynności przewiduje art. 14h O.p., który odsyła do odpowiedniego stosowania niektórych przepisów procedury podatkowej, w tym art. 169 § 1-2. Przepis ten w § 1 stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Tak zakreślone granice rozpoznania sprawy wynikają nie tylko z wymogu formalnego wniosku, ale też z treści interpretacji wydanej w wyniku jego rozpoznania, której elementy formalne przewiduje art. 14c O.p. Zgodnie z tego brzmieniem, interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Z powyższego wynika, że organ interpretacyjny swoje rozstrzygnięcie w formie interpretacji indywidualnej opiera wyłącznie na treści wniosku. Co za tym idzie, dla oceny zasadności zaprezentowanego stanowiska wnioskodawcy bez znaczenia pozostają fakty, które są organowi znane z urzędu. Co więcej, przytoczona wyżej regulacja wręcz nie dopuszcza takiej możliwości. W niniejszej sprawie organ uchybił powyższym przepisom. Strona skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podała, że nabyła nieruchomości, z których określone działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, a są gruntami rolnymi. Wójt tymczasem, dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy i argumentując własne stanowisko co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wskazał, że Spółka od ponad 7 lat nie zgłaszała organowi podatkowemu informacji o okolicznościach mogących mieć wpływ na istnienie obowiązku podatkowego i planowo, zgodnie z intencją zakupu gruntów, zajmowane były przez ten okres do prowadzenia działalności. Przytaczając powyższe okoliczności faktyczne, których strona nie podnosiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ interpretacyjny tym samym wykroczył poza granice rozpoznania sprawy. Dodatkowo należy zauważyć, iż o ile być może rzeczywiście Spółka przez wskazany wyżej okres nie zgłaszała faktów wpływających na obowiązek podatkowy (co pozostaje jednak bez znaczenia dla niniejszej sprawy), okoliczność, że planowo zajmowała nabyte grunty do działalności gospodarczej, została całkowicie wykreowana przez organ interpretacyjny. Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, strona zajęła do prowadzenia działalności tylko część tychże działek. Z okoliczności, których strona nie podała we wniosku, tym bardziej niedopuszczalne było wywodzenie, domniemywanie jej zamiarów co do wykorzystywania gruntów do działalności gospodarczej. Jak to już zostało powiedziane wyżej i wymaga powtórzenia – niezależnie od wiedzy znanej organowi z urzędu, w postępowaniu z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wiążący jest wyłącznie stan faktyczny wskazany przez wnioskodawcę. Zakres rozpoznania sprawy w tym przedmiocie wyznacza wyłącznie treść złożonego wniosku. Rola organu interpretacyjnego ogranicza się tylko do oceny stanowiska prawnego wnioskodawcy w ramach przedstawionego przez niego stanu faktycznego i wskazania własnego stanowiska z uzasadnieniem prawnym. Na marginesie już tylko dodać wypada, że jeśli organ podatkowy dokonujący interpretacji poweźmie wątpliwości co do przedstawionych przez stronę faktów (lub będą one niepełne w stopniu uniemożlwiającym udzielenie poprawnej wykładni przepisów prawa w danej sprawie) jest uprawniony do wezwania strony w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14 h O.p. wezwać stronę do uzupełnienia wniosku o niezbędne dane lub wyjaśnienie wątpliwości. Odnosząc te stwierdzenia na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że jeśli zapisy zawarte w załączonym do wniosku o wydanie interpretacji akcie notarialnym budziły wątpliwości organ podatkowy obowiązany był je wyjaśnić przy udziale strony, we wskazanym trybie art. 169 §1 O.p. W kontekście przedstawionych uwag niedopuszczalne natomiast było dokonywanie własnej interpretacji faktów przez organ podatkowy, co stanowi o naruszeniu powołanych przepisów procesowych i skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu. Niezależnie od wskazanych uchybień procesowych zaskarżana interpretacja narusza przepisy prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i art. 1 u.p.r., a zatem i w tym zakresie wykładnię tych przepisów zaprezentowaną przez Wójta Gminy S. w zaskarżonej interpretacji należało ocenić jako nieprawidłową. Art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wyłącza z opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy – za wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei przepis art. 1 u.p.r. grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (innej niż działalność rolnicza) wyłącza z podatku rolnego. Obie regulacje używają tego samego wyrażenia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Organ interpretacyjny, jak wynika z treści zaskarżonej interpretacji (choć nie zostało to powiedziane wprost), utożsamia "zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej" z wyrażaniem zastosowanym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiującym pojęcie gruntów, budynków i budowli "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Tymczasem analiza przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym, które zawierają w swej treści te pojęcia, wskazuje, iż "zajęcie gruntów" jest pojęciem węższym aniżeli ich "związanie" z działalnością gospodarczą, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 2002/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 327/07 – publ. w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrócić należy uwagę, że w art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zdefiniowane zostały grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą jako te, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Jednocześnie w tej samej ustawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Utożsamianie zatem dwóch wyrażeń – "związania" i "zajęcia" do działalności gospodarczej – użytych w jednym akcie prawnym przeczyłoby założeniu racjonalnego tworzenia prawa, jak i wykładni językowej, mającej prymat przy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod red. S. Dubisz t. 5 Warszawa 2003 s. 468) "zająć", "zajmować" oznacza zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać), sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię, zaś zwroty "zająć się", "zajmować się" oznaczają "zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę". Z definicji tych wynika więc, że przez "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonywanie na gruncie konkretnych czynności, działań powodujących osiągnięcie zamierzonych celów konkretnego rezultatu związanych z działalnością gospodarczą. Dla przyjęcia takiej kwalifikacji (zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej) nie wystarcza samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę, koniecznym jest jego faktyczne wykorzystywanie dla celów działalności gospodarczej, co obejmuje planowanie przygotowanie do konkretnych inwestycji. Ponadto brzmienie przytoczonej wyżej definicji ustawowej z art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazuje, że każda nieruchomość (a zwłaszcza grunty), będąca w posiadaniu przedsiębiorcy – niezależnie od sklasyfikowania w ewidencji gruntów – będzie związana z działalnością gospodarczą. Co jednak nie oznacza, że taki grunt jest jednocześnie zajęty pod tą działalność. Zauważyć też wypada, iż regulacja zawarta w art. 1 u.p.o.l. pełni jedynie rolę słownika pojęć użytych w ustawie – nie normuje elementów konstrukcyjnych podatku. Dopiero w art. 2 u.p.o.l. zawarte zostały unormowania określające przedmiot opodatkowania, a więc punkt wyjścia do ustalenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. W ust. 2 tego przepisu zaś wyłączone zostały z zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, pod warunkiem, że nie są zajęte do prowadzenia działalności gospodarczej. Z przepisem tym koresponduje z kolei art. 1 u.p.r., który stanowi, że opodatkowaniem podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Porównanie przytoczonych wyżej regulacji prowadzi do konstatacji, że użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Wyłączone z tego podatku są natomiast te, które zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W takiej sytuacji bowiem stanowią przedmiot podatku od nieruchomości (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1613/11, publ. j/w). Z powyższego wynika zatem, że ustalenie obowiązku podatkowego w jednym z przedmiotowych dwóch podatków wymaga stwierdzenia okoliczności faktycznej, jaką jest zajmowanie gruntu do działalności gospodarczej, a więc wykorzystywanie go przez przedsiębiorcę w zakresie jego aktywności gospodarczej, która nie jest działalnością rolniczą. Brak tego elementu – a więc faktycznego zajmowania przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą – wyłącza grunty zaewidencjonowane jako użytki rolne z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i jednocześnie kwalifikuje do opodatkowania podatkiem rolnym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zwrócić należy uwagę, iż we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca Spółka podała, że określone działki zostały całkowicie wyłączone z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej – działki nr [...] i [...] od momentu ich nabycia, natomiast działka nr [...], od momentu jej utworzenia w wyniku podziału działki [...]. Jednocześnie grunty te – co istotne – były oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, co też podkreślała Spółka zaznaczając, iż nie były one wyłączone z użytkowania rolniczego. Wobec tego, w świetle przepisów mających w tych okolicznościach zastosowanie, grunty takie nie mogły być uznane za przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości. Jeśli chodzi o orzecznictwo sądowe powołane przez organ interpretacyjny, to przede wszystkim zaznaczyć należy, że dla wzmocnienia argumentacji zawartej w uzasadnieniu prawnym nie mogą mieć znaczenia jedynie wyjęte z kontekstu tezy wyroków, ale zaprezentowany w nich cały tok myślowy w określonych okolicznościach faktycznych. Tymczasem jeden z wyroków dotyczył zastosowania właściwej stawki w podatku od nieruchomości (o sygn. akt I SA/Ke 206/09), zaś dwa pozostałe wręcz potwierdzają stanowisko Sądu w przedmiotowej sprawie (wyroki o sygn. akt I SA/Lu 569/08 i I SA/Wr 1368/06). Wypada zatem powołać orzeczenie WSA w Lublinie z dnia 27 lutego 2009 r., w którym Sąd podzielił pogląd organu podatkowego, że grunty niezajęte do celów prowadzenia działalności gospodarczej tylko czasowo, a nie trwale, podlegają rygorom opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z kolei w drugim z wymienionych wyroków WSA we Wrocławiu stwierdził, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będą te grunty rolne należące do przedsiębiorcy, które z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą zostały wyłączone z produkcji rolnej poprzez czynności faktyczne (podkreśl. Sądu). Wobec powyższego, stwierdzając, że organ interpretacyjny, po pierwsze, wyszedł poza granice rozpoznania sprawy z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ustalając samodzielnie niektóre elementy stanu faktycznego, a w dalszej kolejności dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i art. 1 u.p.r. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy winien kierować się wskazanymi regułami procesowymi oraz przedstawioną przez Sąd wykładnią przepisów prawa materialnego. Z uwagi na opisane uchybienia przepisów tak prawa procesowego jak i prawa materialnego zaskarżona interpretacja podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Orzeczenie zawarte w punkcie drugim wydane zostało na podstawie art. 152, natomiast o kosztach postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 powołanej ustawy procesowej.