I SA/Wr 1365/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Oddział we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 lipca 2007 r. strona skarżąca A Oddział we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. Pismem z dnia 4 października 2007 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...], której stwierdzenia nieważności odmówiono mocą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją. W motywach swego wniosku skarżąca przedstawiła stanowisko, iż przedmiotowa decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa a nadto, iż natychmiastowe wykonanie decyzji Wójta Gminy B. skutkowałoby trudnymi do odwrócenia - w perspektywie znacznych bieżących obciążeń finansowych - konsekwencjami w postaci przymusowej egzekucji należności publicznoprawnych, stanowiącej zagrożenie dla prawidłowego i pozbawionego szkodliwych fluktuacji funkcjonowania jednostki budżetowej jaką stanowi skarżąca. Załączając do swojego pisma upomnienia Wójta Gminy B. z dnia [...], skarżąca wskazała, iż podjęte zostały czynności zmierzające do przymusowego egzekwowania należności i zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Jak podniosła skarżąca, usunięcie ewentualnej wadliwości rozstrzygnięć organów administracji ma znaczenie również w kontekście ewentualnych, późniejszych roszczeń skarżącej w stosunku do organów administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na zasadzie odstępstwa, nadając jednocześnie skardze charakter względnej suspensywności, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Przepis art. 61 § 2 u.p.p.s.a. kierowany jest do organów, zaś podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, iż instytucja przewidziana w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn, to na skarżącym, składającym wniosek o zastosowanie tej instytucji, spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, iż wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, ziści niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych okoliczności powinno odnosić się do konkretnych, indywidualnie grożących stronie zdarzeń, pozostających w logicznym związku pomiędzy wykonaniem aktu a wyrządzoną tym znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W analizowanym przypadku motywy wniosku strony skarżącej zostały ograniczone jedynie do generalnego wskazania, iż ewentualna przymusowa egzekucja należności stanowiłaby zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania skarżącej oraz mogłaby spowodować powstanie roszczeń po stronie skarżącej. Strona na poparcie swych twierdzeń nie przywołała konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków w jej sytuacji i nie przedstawiła dowodów świadczących o jej trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca wskazała na znaczne bieżące obciążenia finansowe, jednakże nie przedstawiła ich wysokości. Nawet gdyby przyjąć, że powołane okoliczności mogą stanowić podstawę żądania wstrzymania decyzji, to są one w ocenie Sądu zbyt ogólne dla ustalenia, czy zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia skutków określonych w powołanym przepisie. Powyższe braki uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Zważyć należy również, iż nie sposób przyjąć istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącej na podstawie powołanego przez skarżącą argumentu jej ewentualnych przyszłych roszczeń wobec organów administracji. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy B. – jako nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu. Z tych przyczyn i na podstawie art. 61 § 3 i 5 u.p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.