I SA/Wr 1365/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania uzasadniając, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza wymaga zachowania płynności finansowej, natomiast nie dysponuje rezerwami finansowymi, które pozwoliłyby na uniknięcie negatywnych konsekwencji w przypadku czynności podjętych przez organ egzekucyjny. Branża, w której skarżący prowadzi działalność, wymaga ciągłych nakładów inwestycyjnych z uwagi na dużą konkurencję. Nawet chwilowe "wypadnięcie" z rynku może spowodować straty nie do odrobienia i utratę wpływów gwarantujących opłacalność działalności. Ponadto wnioskodawca ma na utrzymaniu rodzinę. Wobec powyższego, w jego ocenie, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia na podstawie przytoczonej wyżej regulacji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się jednak do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącego, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Z treści wniosku wynika jedynie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, w której konieczne są nakłady inwestycyjne ze względu na dużą konkurencję, a nie dysponuje dodatkowymi rezerwami finansowymi na pokrycie zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją. Takie uzasadnienie wniosku nie wskazuje jednak na jakiekolwiek konkretne zdarzenia odzwierciedlające aktualną sytuację oraz wyrażające ewentualne skutki wykonania decyzji. W każdej działalności gospodarczej bowiem konieczne są inwestycje, a w każdej gospodarce wolnorynkowej występuje konkurencja. Wskazane zatem okoliczności są zbyt ogólnikowe, aby można było ustosunkować się do nich w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym, wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.