I SA/Wr 137/09

Wrocław, dnia 22 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M.-K. i W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], skarżący T. M.-K. i W. K. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu podnieśli, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania u nich nieodwracalnych skutków, poprzez bezzasadne obciążenie ich zobowiązaniem podatkowym. Skarżący podali, że nie są oni w chwili obecnej zapłacić tak wysokiego podatku, ponieważ nie mają na to środków. Do skargi skarżący załączyli dokumenty o swojej sytuacji materialnej, uzupełnione pismem z dnia [...]. Oboje oświadczyli, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Podali, że są właścicielami nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha oraz domu o powierzchni [...] m2. Nie posiadają oszczędności ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Odnośnie swoich dochodów skarżący wskazali, że W. K. otrzymuje emeryturę w kwocie 1.635,37 zł miesięcznie, natomiast jego żona T. M.-K. pobiera rentę w wysokości 549 zł, do końca [...]. Oboje uzyskują także miesięcznie 130 zł z tytułu jednolitych dopłat obszarowych. Natomiast ich miesięczne koszty utrzymania wynoszą 2.130 zł. Skarżący załączyli do wniosku także dwie decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.: a) z dnia [...], ustalającą T. M.-K. prawo do renty do dnia [...] w wysokości 548,89 zł (482.87 zł netto); b) z dnia [...], że od dnia [...] wysokość emerytury W. K. wynosi 1482.18 zł (1382.98 netto) oraz, że przysługuje mu dodatek pielęgnacyjny do dnia [...] w wysokości 153.19 zł. Ponadto przedstawili wydruki z posiadanych przez siebie rachunków bankowych za okres od grudnia 2008 r. do lutego 2009 r.: a) banku [...] - [...]; - [...]; - [...]; b) banku [...] za okres od [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. Skarżący w niniejszej sprawie przedstawili co prawda dokumentację opisującą ich sytuację finansową, nie wyjaśnili jednak, w uzasadnieniu swojego wniosku, w jaki sposób ewentualna egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować u nich trudne do odwrócenia skutki. Sam fakt nieposiadania przez nich dostatecznych kwot na pokrycie zobowiązań podatkowych nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionej przez strony ogólnej argumentacji nie wynika bowiem, że z tego powodu mogłyby powstać jakiekolwiek nieodwracalne dla nich skutki. Warto podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący mogą uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.