I SA/Wr 1373/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i T.K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] i [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie skarga na wyżej oznaczone postanowienia adresowane do małżonków K. K. i T. K., podpisana jedynie przez skarżącego "z up. K. K.", została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu [...] (data stempla pocztowego). Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone akty zostało doręczone podatnikom w dniu [...] r. (adnotacje na potwierdzeniach odbioru przesyłki) i zawierały pouczenie, iż środek zaskarżenia dotyczący tych rozstrzygnięć winien być wniesiony za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia. Postanowieniem z dnia [...] Sąd odrzucił zażalenie skarżących na postanowienie z dnia [...] r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesieni skargi. Z relacji poczty wynika, iż dwukrotnie – w dniu [...] r. - podjęto próbę doręczenia tego orzeczenia skarżącym wraz z pouczeniem o prawie wniesienia od niego zażalenia, natomiast informację o pozostawieniu w Urzędzie Pocztowym "W. [...]" przesyłki zawierającej wyżej wskazane zarządzenie wraz z pouczeniem o prawie i trybie wniesienia zażalenia każdorazowo umieszczano w skrzynce oddawczej K. K. i T. K. W odpowiedzi na skargę organ administracji skarbowej II instancji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W dniu [...] r. (adnotacja na potwierdzeniu odbioru przesyłki - [...] akt sadowoadministracyjnych) dorosłemu domownikowi K. K. – jej mężowi – doręczono wezwanie do uzupełnienia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego pisma braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego dla T. K.. Z akt sprawy wynika, iż brak ten nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] [...] i [...] podlegała odrzuceniu. Podstawa odrzucenie tego środka zaskarżenia wobec każdego z małżonków jest jednak inna. Stosownie do art. 194 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dniu w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń i w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W tym miejscu wskazać należy na wyrok z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt P 13/05, Dz. U. z dnia 7 marca 2006 r. nr 38, poz. 268), w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483). Należało zatem przyjąć, iż zastosowanie w sprawie znajdzie – na podstawie odesłania z art. 65 § 2 ustawy procesowej - § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym. Na podstawie tego rozporządzenia poczta zobowiązana jest, w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, domownikowi lub administracji domu, pozostawić zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce odbiorczej w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata; jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki w terminie, placówka pocztowa sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni. Na mocy art. 73 zd. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Z akt sprawy wynika, iż informację o odbiorze przesyłki zawierającej odpis postanowienia Sądu z dnia [...] r. dwukrotnie pozostawiono w skrzynce listowej K. K. i T. K.Dlatego doręczenie przedmiotowego orzeczenia, jakie nastąpiło w drodze ustawowo przyjętej fikcji w dniu [...]., należy uznać za skuteczne. Wobec doręczenia skarżącym postanowienia z dnia [...] r. wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym prawie zażalenia się na to orzeczenie, termin do wniesienia środka odwoławczego rozpoczynał bieg w dniu [...] r. i kończył się z upływem [...] r. Mając na uwadze, iż ani K. K. ani T. K. nie wnieśli zażalenia na doręczone im orzeczenie, uzasadnione jest stwierdzenie, że zyskało ono walor prawomocności. W konsekwencji prawomocne stało się również postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. Zatem Sądowi pozostaje przypisanie skutku procesowego faktowi wniesienia przez T.K. skargi po ustawowo określonym terminie. Na podstawie art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie dyspozycją normy prawnej wynikającej z art. 83 § 1 ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 - 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Po myśli przepisu art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem wobec doręczenia podatnikowi zaskarżonego postanowienia w dniu [...] r. termin do wniesienia skargi rozpoczynał bieg w dniu [...] r. i kończył się z upływem dnia [...] r. Na podstawie art. 83 § 3 ustawy procesowej oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Zatem za datę wniesienia skargi T. K. należało przyjąć [...] r., tj. jeden dzień po ustawowo zakreślonym terminie. W świetle powyższych stwierdzeń, faktu, iż organ podatkowy prawidłowo pouczył podatnika o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia doręczonego w dniu [...] postanowienia zastosowanie wobec skargi T. K. miała dyspozycja normy prawnej wynikającej z art. 58 § 1 pkt 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego Sąd odrzuca skargę wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W odniesieniu do K. K. należało natomiast stwierdzić następująco. Zgodnie z art. 72 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Z akt sprawy wynika, iż przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, polegającego na przedłożeniu pełnomocnictwa procesowego dla T.K., odebrał dorosły domownik K. K. i dlatego doręczenie wezwania, jakie nastąpiło w dniu [...] r., należy uznać za skuteczne. Jak wynika z treści skargi stroną, będącą adresatem zaskarżonego postanowienia o nr [...], jest K. K., skargę na to orzeczenie podpisał natomiast tylko T. K. Tymczasem Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Stosownie do art. 34 powołanej ustawy strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 ustawy procesowej). Na podstawie art. 46 § 1 tej samej ustawy każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 ustawy). Z akt sprawy wynika, iż skargę w niniejszej sprawie podpisał tylko T. K. ze wskazaniem, iż czyni to również w imieniu K. K. Brak dokumentów wymaganych przez art. 37 § 1 i art. 46 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie pełnomocnictwa do reprezentowania K. K. przed tutejszym Sądem, wobec którego niemożliwe było stwierdzenie, czy jej małżonek, który sporządził skargę, był upoważniony do reprezentowania żony, a w konsekwencji, czy skarga została wniesiona w imieniu podatnika przez osobę do tego umocowaną, jako brak formalny skargi podlegał usunięciu w trybie art. 49 tej ustawy. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowieniem odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono, w wyznaczonym terminie, jej braków formalnych. Skarżący dotychczas nie dostarczył pełnomocnictwa do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczone w rubrum postanowienie organu podatkowego, adresowane do jego żony, mimo iż stosowne wezwanie doręczono w dniu [...] r., a termin do jego wykonania kończył się z upływem dnia [...]. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w stosunku do K. K. i T. K. zachodzą przesłanki odrzucenia skargi na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] i [...] i na podstawie powołanych przepisów prawa orzekł jak w sentencji.