I SA/Wr 1374/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 8 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1374/06, w przedmiocie umorzenia postępowania i zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej - w części dotyczącej kosztów, zawartej w pkt II. postanowienia w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia I. uchylić pkt II. postanowienia z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1374/06; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 08.01.2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1374/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie wszczęte skargą D. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...], nr [...] - z uwagi na uchylenie przez organ odwoławczy swojej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.s.a. W pkt II. postanowienia Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu, w części dotyczącej kosztów postępowania, powołał się na art. 201 § 1 p.s.a. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu w części dotyczącej kosztów postępowania zarzucając, iż zostało wydane z naruszeniem art. 201 w związku z art. 200 i 205 § 1 p.s.a., przez przyjęcie, że od organu należy się zwrot kosztów postępowania w kwocie 300 zł, które -zdaniem organu - w zakresie, w jakim przewyższały kwotę 100,- zł - nie stanowiły kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia przez stronę swoich praw i nie zostały wymienione w art. 205 § 1 p.s.a. Ponadto, zdaniem organu, Sąd naruszył przepis art. 166 w związku z art. 141 § 4 p.s.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu postanowienia wszystkich jego obligatoryjnych elementów, a w szczególności przez błędne ustalenie stanu faktycznego co do faktycznie poniesionych przez stronę kosztów sądowych. Koszty te bowiem obejmowały wpis od skargi w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 227 § 1 p.s.a. na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych stronie przysługuje zażalenie, jeżeli nie składa ona środka odwoławczego co do istoty sprawy. Z kolei według art. 195 § 2 p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sygn. akt I SA/Wr 1374/06 Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W przedmiotowej sprawie zachodziły, w przekonaniu sądu, przesłanki do uchylenia przez tutejszy Sąd swojego postanowienia z dnia 08.01.2007 r. w części dotyczącej kosztów sądowych i rozpoznania sprawy w tym zakresie na nowo. Sąd uznał bowiem zażalenie za oczywiście uzasadnione. Na podstawie art. 201 § 1 p.s.a. skarżącej przysługiwał zwrot kosztów od organu. Zakres, w jakim organ jest obowiązany zwrócić skarżącemu koszty postępowania w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.s.a. został określony w art. 205 p.s.a. W myśl tego przepisu do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (§ 1). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 2 ). Jak wynika z akt sprawy, D. W. została w wykonaniu zarządzenia z dnia [...] wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100,- zł. W dniu 02.10.2002 r. skarżąca wniosła przelała na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 300 zł tytułem wpisu w trzech sprawach: o sygn. akt I SA/ Wr 1374/06, I SA/ Wr 1373/06 i I SA/ Wr 1372/06. W skardze wniosła o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego nie wykazując zarazem, że na niezbędne koszty, o których mowa w art. 205 p.s.a. należą jakiekolwiek inne koszty, niż poniesione na wpis. Skarżąca nie działała też przez pełnomocnika procesowego. Powyższe dowodzi, że jedynymi kosztami podlegającymi zwrotowi na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 p.s.a. i rzeczywiście poniesionymi przez skarżącą w związku ze skargą w sprawie I SA/ Wr 1374/06, była kwota 100,- zł. Sygn. akt I SAM/r 1374/06 Zasądzenie od organu kwoty 300 zł w tej konkretnie sprawie było oczywiście błędne i wynikało z omyłkowego potraktowania całej kwoty, wniesionej przez skarżącą do trzech spraw, jako uiszczonej tytułem wpisu należnego w jednej sprawie. Tym samym zaskarżone postanowienie należało uchylić w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz ponownie orzec o prawidłowej kwocie, przypadającej skarżącej do zwrotu od organu podatkowego. Z tych względów Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.s.a. orzekł, jak w sentencji.