I SA/Wr 1374/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 czerwca 2007r. [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania postanawia: umorzyć postępowanie. I SA/ Wr 1374/07 U z a s a d n i e n i e W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu pismem z dnia 22 kwietnia 2008r. cofnął w imieniu Skarżącego skargę na wyżej oznaczone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 zd. 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) procesowej skarżący może cofnąć skargę, natomiast cofnięcie skargi wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednak – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia tego środka zaskarżenia. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału aktowego badanej sprawy czynność procesowa pełnomocnika Skarżącego nie budzi – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W myśl art. 161 § 1 pkt 1) wyżej powołanej ustawy proceduralnej Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi (wniosku) jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanych przepisów ustawy procesowej, postępowanie wszczęte skargą podlegało umorzeniu.