I SA/Wr 139/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. – K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], skarżąca T. M. – K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania u niej nieodwracalnych skutków, poprzez bezzasadne obciążenie zobowiązaniem podatkowym. Skarżąca podała, że w chwili obecnej nie jest w stanie zapłacić tak wysokiego podatku, ponieważ nie ma na to środków. Do skargi skarżąca załączyła dokumenty o swojej sytuacji materialnej, uzupełnione pismem z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o przyznanie prawa pomocy). Oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem W. K.. Podała, że jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha oraz domu o powierzchni [...] m2. Nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Odnośnie swoich dochodów skarżąca wskazała, przedstawiając decyzje ZUS, że pobiera rentę w wysokości [...], natomiast jej mąż W. K. otrzymuje emeryturę w kwocie [...] miesięcznie. Oboje uzyskują także miesięcznie [...] z tytułu jednolitych dopłat obszarowych. Natomiast ich miesięczne koszty utrzymania wynoszą [...]. Skarżąca przedstawiła również wydruki z posiadanych przez siebie i męża rachunków bankowych za okres od grudnia 2008 r. do lutego 2009 r.: a) banku A SA - z dnia 23 stycznia 2009 z saldem w kwocie [...]; - od dnia 23 grudnia 2008 r. do 22 stycznia 2009 r. z saldem w kwocie [...]; - od dnia 24 listopada 2008 r. do 22 grudnia 2008 r. z ujemnym saldem w wysokości [...], b) banku B za okres od 11 grudnia 2008 r. do dnia 28 lutego 2009 r. z saldem w wysokości [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. Skarżąca w niniejszej sprawie przedstawiła co prawda dokumentację opisującą sytuację finansową, nie wyjaśniła jednak w uzasadnieniu swojego wniosku, w jaki sposób ewentualna egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sam fakt nieposiadania dostatecznych kwot na pokrycie zobowiązań podatkowych nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionej przez strony ogólnej argumentacji nie wynika bowiem, że z tego powodu mogłyby powstać jakiekolwiek nieodwracalne dla niej skutki. Warto podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący mogą uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.