I SA/Wr 14/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego uzasadniając, że ma 64 lata, jest schorowany i utrzymuje się z renty chorobowej w kwocie 566 zł, która nie wystarcza na pokrycie podstawowych wydatków związanych z utrzymaniem i na zakup lekarstw. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką (ur. w 1992 r.), nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Do wniosku załączony został wydruk historii rachunku bankowego za okres od 18 października 2012 r. do 17 stycznia 2013 r., który potwierdza źródło i wysokość zadeklarowanego dochodu. Jako znane z urzędu wskazać należy, że w sprawie o sygn. I SA/Wr 15/13 stroną skarżącą jest H. K., zamieszkała pod tym samym adresem, co wnioskodawca. Również wniosła o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie, podając, że nie posiada jakiegokolwiek majątku, a jej jedyny dochód stanowi zasiłek stały z Opieki Społecznej w kwocie 529 zł. Stosownie do brzmienia art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż z powyższej regulacji wynika, że to wnioskodawca winien wykazać okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Wiąże się to z obowiązkiem podania jak najobszerniejszego opisu stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego oraz realnych możliwości płatniczych. Sytuacji rodzinnej, to jest wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym – jak wynika z danych znanych z urzędu – wnioskodawca nie przedstawił zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Pod tym samym adresem mieszka również H. K., która również uzyskuje dochody, a tym samym partycypuje w bieżących wydatkach związanych z utrzymaniem tego samego gospodarstwa domowego. W rezultacie okoliczność ta ma wpływ na ocenę możliwości poczynienia rezerw na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Powyższe uwagi mają jednak na celu wyłącznie zasygnalizowanie wnioskodawcy, jakie dane należy podać we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pomimo bowiem pominięcia wskazanych wyżej informacji, które zostały jednak uwzględnione z urzędu, przedmiotowy wniosek należało uznać za zasadny. Wskazać należy, że dochód gospodarstwa domowego, w którym pozostaje skarżący, wynosi łącznie 1.095 zł (renta skarżącego i zasiłek H. K.). Podana kwota z pewnością z trudem może zapewnić zaspokojenie podstawowych potrzeb socjalnych 2 osób, tymczasem z wnioskodawcą mieszka też jego córka. Wnioskodawca nie ma ponadto żadnego majątku, z którego mógłby pozyskać środki na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie. Wobec powyższego, żądanie wniosku należało uwzględnić i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.