I SA/Wr 1400/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) odrzucić skargę 2) oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wymienioną w sentencji postanowienia interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów. Z akt sprawy wynika, że interpretacja indywidualna z dnia [...] lipca 2011 r. została doręczona skarżącej w dniu 18 lipca 2011 r. W dniu 29 lipca 2011 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej oznaczone jako skarga na interpretację indywidualną. Wobec wątpliwości co do charakteru złożonego pisma organ wezwał skarżącą do wyjaśnienia czy wniesione pismo jest skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego czy też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 26 sierpnia 2011 r. skarżąca wyjaśniła, że wniesione przez nią pismo z dnia 26 lipca 2011 r. jest skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W dniu 22 września 2011 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W świetle zasady z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: "p.p.s.a."), przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Regułę powyższą uzupełnia przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., który stanowi, iż jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, można wnieść ją po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a., a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. "Inna przyczyna" występuje między innymi gdy skarga zostanie wniesiona bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca została prawidłowo pouczona o konieczności spełnienia wskazanej wyżej przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi - wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, w terminie zakreślonym przez powyższą normę postępowania zarówno w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2011 r. , jak i w piśmie z dnia 19 sierpnia 2011 r. w którym strona została wezwana przez organ do wyjaśnienia charakteru wniesionego przez nią pisma. Pomimo dwukrotnego pouczenia o konieczności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, strona potwierdziła, że wniesione przez nią pismo jest skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tej sytuacji należy uznać, że zaistniała jedna z podstaw odrzucenia skargi przez Sąd, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia. Odnośnie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazać należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a., w razie oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy stronie nie przysługuje. Chodzi tutaj również o oczywistą bezzasadność z przyczyn procesowych, w tym z powodu wniesienia skargi wbrew wymogom wynikającym z powołanych powyżej art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. W związku z tym, w oparciu o przedstawione okoliczności oraz przytoczoną wyżej regulację, wniosek o przyznanie prawa pomocy należało oddalić.