I SA/Wr 1404/13

Wrocław, dnia 04 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za sierpień 2011 r. postanawia: odrzucić skargę. A Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jedną skargę na ponad trzydzieści decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., w tym na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. Z tego względu, Przewodniczący Wydziału I na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), dokonał rozdzielenia skarg (zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2013 r.). Na skutek dostrzeżenia przez Sąd braków formalnych skargi, pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r. wezwano stronę do ich uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: podpisanie skargi lub nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru, wezwanie doręczone zostało na adres strony w dniu 26 sierpnia 2013 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Przewodniczący Wydziału I mając na uwadze fakt, że strona działa w sprawie bez pełnomocnika procesowego, wydał w dniu 11 września 2013 r. zarządzenie, na skutek którego ponownie wezwano stronę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. wezwania skarżąca spółka w piśmie z dnia 30 września 2013 r. oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Do wymogów takich należy dołączenie do skargi dokumentu wykazującego osoby uprawnione do reprezentowania skarżącego (art. 29 u.p.p.s.a.) oraz podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny pisma, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) Sąd pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r. wezwał stronę do nadesłania dokumentu wykazującego osoby uprawnione do reprezentowania skarżącego, do podpisania skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 26 sierpnia 2013 r. Termin do uzupełnienia zauważonych przez Sąd braków formalnych skargi bezskutecznie upłynął w dniu 02 września 2013 r. Jednakże ze względu na to, że strona występowała w sprawie bez pełnomocnika procesowego, Przewodniczący Wydziału w dniu 11 września 2013 r. wydał kolejne zarządzenie, wskutek którego strona została ponownie wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 23 września 2013 r. Jak wynika z akt sprawy, strona - mimo wezwań Sądu – nie uzupełniła wskazanych braków, w szczególności nie podpisała skargi, natomiast w piśmie procesowym z dnia 30 września 2013 r. cofnęła skargę. Należy wskazać, że stosownie do art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona skutecznie postępowanie sądowo-administracyjne, to znaczy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, to jest gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie strona nie wykonała ww. wezwań. Nie wskazała bowiem wartości przedmiotu zaskarżenia, nie przesłała dokumentu wykazującego umocowanie osoby wnoszącej skargę, ani także nie podpisała skargi. W konsekwencji należy przyjąć, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi, co oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało skutecznie wszczęte. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.