I SA/Wr 1409/10

Wrocław, dnia 07 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 07 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2004 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 29 października 2010 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2004 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 07 grudnia 2010 r. spółka została wezwana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji spółki. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone spółce w dniu 28 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania stawiane pismom sądowym zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo powinno zawierać, między innymi, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). W tym miejscu należy wskazać na regulację art. 29 p.p.s.a, zgodnie z którą, organ osoby prawnej ma obowiązek wykazać swoje umocowanie do jej reprezentowania dokumentem przy pierwszej czynności podjętej w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, pismo sądowe osoby prawnej będzie można uznać za skutecznie podpisane, jeżeli organ tej osoby wykaże skutecznie swoje umocowanie do jej reprezentowania. Zgodnie z art. 49 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., niezachowanie któregokolwiek z wymienionych w art. 46 p.p.s.a. warunków formalnych pisma skutkuje brakiem możliwości nadania temu pismu prawidłowego biegu. W tym przypadku na mocy art. 49 § 1 zd. drugie p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie pisma lub jego poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, albo innym skutkiem, jeżeli przewiduje go ustawa. Skutek taki przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie jej braki formalne. Na podstawie art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast § 2 powołanego art. stanowi, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg w dniu 28 grudnia 2010 r., to jest w momencie doręczenia skarżącej wezwania w tym przedmiocie. Natomiast zakończył się w dniu 04 stycznia czerwca 2009 r. (piątek). W tak oznaczonym czasie, skarżąca spółka nie uzupełniła braków skargi. Wobec czego, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.