I SA/Wr 1415/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. i B. Cz.-K. dotyczącej obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] skarżący G. K. i B. Cz.-K. wnieśli skargę dotyczącą obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Skarżący wskazali, że w dniu [...] dokonali zakupu w Niemczech samochodu marki Mercedes Benz. W Izbie Celnej we W. oddział w J. G. zapłacili akcyzę w wysokości [...]. Powołując się na niezgodność polskich przepisów z artykułami 25,28 i 90 Traktatu Wspólnot Europejskich oraz postanowieniami dyrektyw 92/12/EWG i 70/50/EWG wnieśli o zwrot zapłaconych przez siebie pieniędzy za akcyzę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W., wnosząc o odrzucenie skargi, wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie nie było prowadzone żadne postępowanie podatkowe, jak również nie został wydany żaden akt administracyjny (decyzja, postanowienie) nie istnieje więc jakiekolwiek rozstrzygniecie, które mogłoby podlegać ewentualnej weryfikacji, tym samym zachodzi pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia [...] skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi Dyrektora Izby Celnej na skargę podtrzymał argumentację zawartą w skardze z dnia [...], wnosząc o jej rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl art. 1 § 2 powyższej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według art. 3 § 2 powyższej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd administracyjny co do zasady nie zastępuje więc organu administracji i nie może wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie – zgodnie z relacją Dyrektora Izby Celnej we W. - nie było prowadzone żadne postępowanie podatkowe, jak również nie został wydany żaden akt administracyjny (decyzja, postanowienie) nie istnieje więc jakiekolwiek rozstrzygniecie, które mogłoby podlegać ewentualnej weryfikacji, tym samym zachodzi pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia. Natomiast art. 52 § 1 ustawy procesowej stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie środków zaskarżenia, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Podstawową zasadą stosowaną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest bowiem zasada pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do sądowego. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki nie został wyczerpany tok dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Skarga zatem może być wniesiona dopiero po uprzednim wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji w przedmiocie przysługujących im praw i obowiązków i po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących przed organem właściwym w sprawie. Skoro skarżący nie skorzystali z drogi postępowania administracyjnego, ich skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd orzekł jak w sentencji.