I SA/Wr 1427/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ślad za skargą na oznaczoną w komparycji decyzję pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W motywach wniosku wskazano, że jednorazowe wykonanie wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego wyrządzi stronie znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w tym w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Wyjaśniono, że strona żyje w konkubinacie i prowadzi wspólne gospodarstwo z konkubentem. Średni miesięczny przychód z tytułu prowadzonej działalności wynosi [...] zł. Od marca 2009 r. skarżąca przebywa na zwolnieniu chorobowym i otrzymuje zasiłek chorobowy w kwocie [...] zł. W 2008 r. uzyskała dochód z tytułu prowadzonej działalności w wysokości [...]zł oraz z tytułu zwolnień z ZUS [...] zł. Miesięczny przychód skarżącej wraz z konkubentem wynosi około [...] zł na trzy osoby. Syn skarżącej uczy się i mieszka w internacie. Wskazano ponadto, że miesięczne wydatki strony wynoszą około [...] zł ( energia elektryczna, telefon, woda, wyżywienie, środki czystości, kształcenie syna). Argumentowano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do upadku prowadzonej działalności gospodarczej, a co za tym idzie źródła utrzymania rodziny. Podkreślono także, iż na skutek weryfikacji decyzji przez Sąd może dojść do jej uchylenia. Natomiast zwrot zapłaconej kwoty nie zniweluje skutków wykonania decyzji. Bardzo trudne do odzyskania są marka i prestiż prowadzonej działalności, jak również odzyskanie utraconego zaufania klientów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo żądanie wstrzymania. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w § 3 art. 61 p.p.s.a , nie jest wystarczający sam wywód strony. Jej stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 nie publ. ). Zatem jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, że brak jest przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd . Mając powyższe na uwadze Sąd ocenił wskazane przez wnioskodawcę okoliczności w świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a.. W rezultacie doszedł do przekonania, że skarżąca nie wskazała, iż w jej sprawie następują nadzwyczajne okoliczności wyrażające się spełnieniem przesłanek istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie swoich twierdzeń przywołała jedynie, że jednorazowe wykonanie wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego wyrządzi stronie znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w tym w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Ogólnie przedstawiła swoją sytuację finansową i nie przedłożyła w tym względzie żadnych dowodów. Argumenty podnoszone we wniosku ( trudna sytuacja materialna, ze względu na niewysokie dochody z działalności gospodarczej, zasiłki chorobowe, utrzymanie kształcącego się syna ) są zbyt ogólnikowe i nawiązują przede wszystkim do stanu finansów strony. Natomiast trudna sytuacja finansowa strony nie może stanowić samoistnej podstawy orzeczenia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż mechanizmy zawarte w przepisach egzekucyjnych zapewniają dłużnikowi minimum egzystencji, a skutki decyzji dotyczących określonej sumy pieniężnej, są z natury rzeczy odwracalne. Ewentualne wdrożenie egzekucji należności określonych zaskarżoną decyzją skutkować może potrąceniem uzyskiwanych dochodów tylko w części. Dodatkowo wskazać należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji.