I SA/Wr 1434/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasadności wznowienia postępowania w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, październik i grudzień 1999 r. postanawia: odrzucić skargę. Sygnatura akt I SA/Wr 1434/04 UZASADNIENIE W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył w dniu [...]. skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. (Nr [...]), skierowane do J. I. w odpowiedzi na jego pismo z dnia [...]r., dotyczące wznowienia, w drodze postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. z dnia [...]r. (Nr [...]), postępowania w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, październik i grudzień 1999 r. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż stanowiące przedmiot skargi pismo nie jest żadnym z wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) aktów kończących postępowanie administracyjne, a więc nie podlega sądowej kontroli. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. oświadczył, iż stanowiące przedmiot skargi pismo nie jest przejawem bezczynności organu, oraz że wszczęte przez organ pierwszej instancji postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, październik oraz grudzień 1999 r. zostanie aktem przewidzianym dla tej czynności, od którego będą stronie służyć środki odwoławcze i skargowe, umożliwiające skarżącemu podniesienie zarzutów zawartych w skardze z dnia [...]r. W złożonym na wezwanie Sądu piśmie z dnia [...]r. skarżący podtrzymał skargę i wywiódł, iż z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, że podlegające zaskarżeniu akty lub czynności muszą być aktami kończącymi postępowanie, lecz że mają to być czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków przewidzianych prawem. Nadto podniósł, iż czynności organów podatkowych objęte skargą niewątpliwie dotyczą jego uprawnień i obowiązków, określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Strona skarżąca wskazała, iż w myśl art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc jej skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna, a wcześniejsza skarga do Dyrektora Izby Skarbowej we W. na czynność podległego mu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Śl. była wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być rozpoznana, gdyż kwestionowane przez skarżącego pismo Dyrektora Izby Skarbowej nie jest objęte zakresem kognicji sądów administracyjnych określonym art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Dokument ten nie stanowi bowiem ani decyzji, ani postanowienia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy również zauważyć, że skarżone przez stronę pismo Dyrektora Izby Skarbowej nie ma - wbrew sugestii skarżącego - cech aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej według art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie kształtuje ono uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zawiera jedynie informacje o nadzwyczajnym trybie weryfikacji ostatecznych decyzji, jakim jest wznowienie postępowania podatkowego, wskazując przy tym na skutki prawne wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Wyjaśnienie stronie podstaw prawnych wznowienia postępowania podatkowego według Ordynacji podatkowej i wskazanie w jakiej fazie takiego postępowania możliwe będzie wniesienie odwołania do 2 Sygnatura akt I SA/Wr 1434/04 organu drugiej instancji oraz ewentualne zaskarżenie do sądu administracyjnego, nie jest aktem władczym z zakresu administracji publicznej, gdyż nie zawiera w swej treści rozstrzygnięcia o konkretnych prawach lub obowiązkach adresata pisma. Pisma, nazwanego przez J. I. "skargą na rozstrzygnięcie Izby Skarbowej we Wr. znak [...] z dnia [...].", nie można również zakwalifikować jako skargi na postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego. Według art. 234 § 1 ustawy z dnia 29 stycznia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej). Nie można przy tym pominąć faktu, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest niezaskarżalne w trybie zażaleniowym. Według bowiem art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Unormowania odnoszące się do wznowienia postępowania podatkowego (w tym także art. 243 Ordynacji podatkowej) nie przewidują zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Tym samym postanowienie takie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, skoro art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia zaskarżalność postanowienia od możliwości złożenia na nie zażalenia. Prawidłowość podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania może być zatem kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji wydanej w rezultacie zakończenia wznowionego postępowania. Wtedy też stronie postępowania będzie przysługiwała ewentualna skarga do sądu administracyjnego na wydane w drugiej instancji orzeczenie, co umożliwi podniesienie zarzutów przeciw temu rozstrzygnięciu oraz sądową kontrolę takiego aktu. Skoro przeprowadzone postępowanie sądowe dało dostateczne podstawy do twierdzenia, że kwestionowane przez J. I. pismo Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, przeto - stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 w związku z § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec, jak w sentencji. 3