I SA/Wr 1437/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2009 r. postanawia odrzucić skargę. W sprawie, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni od daty otrzymania tego pisma, doręczono skarżącemu w dniu 28 września 2011 r. w trybie doręczenia zastępczego (dorosłemu domownikowi – C. K.), o czym świadczy treść zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. [...] akt sądowych). Wezwanie to zawierało pouczenie, stosownie do którego niewykonanie doręczonego wezwania w terminie stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że opłata sądowa od skargi nie została uiszczona. W dniu 6 października 2011 r. skarżący za pośrednictwem poczty, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych (k. [...]-[...]akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Powołany przepis reguluje tzw. doręczenie w trybie zastępczym. Z akt sprawy wynika, iż przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego odebrał dorosły domownik strony skarżącej i dlatego doręczenie wezwania, jakie nastąpiło w dniu 28 września 2011 r., należy uznać za skuteczne. Stosownie do art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczynał zatem bieg w sprawie w dniu 29 września 2011 r. i kończył się z upływem dnia 5 października 2011 r. Kolejno, na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 tej samej ustawy). Natomiast po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca nie uiściła należnej opłaty sądowej od skargi, mimo iż stosowne wezwanie skutecznie jej doręczono w dniu 28 września 2011 r., natomiast termin do uiszczenia tej opłaty upłynął w dniu 5 października 2011 r. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu wskazać należy, iż wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który został złożony w dniu 6 października 2011 r., tj. dzień po upływie terminu do opłacenia skargi, jako spóźniony nie przerwał biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej od tego środka prawnego, a zatem fakt jego wniesienia nie ma wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.