I SA/Wr 144/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. M. L., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 1.476 (słownie: tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) zł, w tym 23% VAT. . Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika A. L. została wyznaczona adw. M. L., która zastępowała skarżącego przed tutejszym Sądem. Koszty w tym zakresie zasądzone zostały postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. W dniu [...] listopada 2015 r. pełnomocnik wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczyła, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 28 lutego 2018 r. wynika, że w imieniu skarżącego nikt się nie stawił przy prawidłowym doręczeniu zawiadomienia o terminie posiedzenia. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania adwokata zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie w drugiej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzedniego rozporządzenia W związku tym stawkę wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej określają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z ust. 2 § 4, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Z powyższej regulacji wynika zatem, że co do zasady pełnomocnikowi z urzędu należy przyznać wynagrodzenie w wysokości połowy stawki maksymalnej, a tylko w przypadkach określonych w ust. 2, wynagrodzenie to może być wyższe. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł. Z kolei na podstawie § 21 ust.1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia z 2015 r., za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej adwokatowi, który działał w pierwszej instancji, przysługuje 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, jednak nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 10.450 zł. Wobec tego opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną określa § 8 pkt 5 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z 2015 r. i wynosi ona 4.800 zł. Mając na uwadze powyższą regulację prawną, wnioskującej pełnomocnik za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 1.200 zł, podlegającej podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług wg stawki 23%, to jest o 276 zł – łącznie 1.476 zł. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.