I SA/Wr 144/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi C sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu, G. J., R. J. i R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z 4 listopada 2025 r., nr SKO 4810.122.2025 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia i postanowienia oddalającego wniesione zarzuty postanawia: odrzucić skargę. Strona wniosła skargę na akt administracyjny, zarejestrowaną w innej niż niniejsza sprawie. W niniejszej sprawie wniosła zaś skargę na postanowienie organu o odmowie wstrzymania wykonania ww. aktu administracyjnego – postanowienie wydane przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, w razie wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał te akty, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie. Sąd wskazuje, że od postanowienia organu administracji publicznej, wydanego w sprawie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, nie przysługuje zażalenie w postępowaniu administracyjnym (art. 141 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 236 § 1 ordynacji podatkowej). Do sądu administracyjnego zaskarżyć zaś można wyłącznie postanowienia wydane w trakcie postępowania administracyjnego, na które zażalenie w postępowaniu administracyjnym przysługuje albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Skoro skarga strony dotyczy postanowienia organu, na które nie przysługiwało zażalenie w postępowanie administracyjnym ani też nie kończącego postępowania administracyjnego i nie rozstrzygającego sprawy co do istoty, skargę strony jako dotyczącą aktu nieobjętego zakresem właściwości sądów administracyjnych należało odrzucić. Sąd wskazuje, że wnoszący skargę do sądu administracyjnego nie są pozbawieni ochrony sądowej we wskazanym zakresie. Mogą bowiem wnioskować o udzielenie ochrony tymczasowej bezpośrednio przez sąd administracyjny w skardze, skarżąc decyzję lub postanowienie, którego wykonanie chcieliby na czas postępowania sądowego wstrzymać (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podsumowując, wnosząc skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na akt administracyjny, skarżący może jednocześnie wnioskować o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego na czas postępowania sądowego. Żądanie może skierować równolegle do organu i do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Organ i sąd administracyjny są zobowiązane wydać własne postanowienia w tym przedmiocie. Przy czym przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia organu do sądu administracyjnego. Tylko postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w tym przedmiocie podlegają zaskarżeniu do sądu drugiej instancji. W sprawie, strona wniosła skargę na niezaskarżalne postanowienie organu i z tego powodu należało ją odrzucić. Podstawą prawną odrzucenia skargi był w sprawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.