I SA/Wr 1443/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 3 listopada 2010 r. K.R. – reprezentowany przez doradcę podatkowego – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. Pismem procesowym z dnia 27 grudnia 2010 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wskazując, iż nie posiada środków finansowych wystarczających na zapłatę podatku w wysokości wymierzonej zaskarżoną decyzją. W treści wniosku podniesiono, iż wynagrodzenie skarżącego kształtuje się na poziomie minimalnej krajowej a jego jedyny majątek stanowią działki, których zbycie spowoduje dla strony nieodwracalne, niekorzystne skutki. Posiadane nieruchomości są bowiem inwestycją na przyszłość, a ich sprzedaż w aktualnej, złej sytuacji na rynku nieruchomości spowoduje zaniżenie ich wartości przy braku możliwości ich ponownego odzyskania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w drodze wyjątku, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, że instytucja przewidziana w omawianym przepisie posiada charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych okoliczności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, pozostających w związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego aktu a możliwością wyrządzenia wnioskodawcy niepowetowanej szkody. Argumentacja zawarta we wniosku jest niewystarczająca by można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne i niekorzystne następstwa polegające na konieczności zbycia przez wnioskodawcę nieruchomości przeznaczonych na inwestycję w ocenie Sądu nie może zostać uznane za uzasadnienie wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niekorzystne konsekwencje finansowe w postaci ewentualnego braku zysku wnioskodawcy w przyszłości nie mogą bowiem stanowić wystarczającej przesłanki do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej. Jednocześnie brak szczegółowego uzasadnienia wniosku oraz informacji ze strony skarżącego o jego zasobach pieniężnych, ruchomościach, nieruchomościach i innych składnikach majątku uniemożliwił dokonanie dalszej oceny zasadności tego wniosku w świetle przesłanek wyrażonych w ustawie procesowej. Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.