I SA/Wr 1445/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 03 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. U. B. – H. "N." Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do lipca oraz wrzesień, październik i grudzień 2002 r. na skutek wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. WSA/Postanowienie.1 W sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], Nr [...], wskazaną w rubrum postanowienia, strona skarżąca – Zakład Usług Budowlano – Hydrotechnicznych "N]" Sp. z o.o. w G., zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca Spółka powołała się na swoją trudną sytuację materialną, wskazując, że spełnia obecnie przesłanki do ogłoszenia upadłości. Do skargi Spółka dołączyła kopię wniosku no ogłoszenie upadłości, złożonego w dniu 25 czerwca 2007 r. w Sądzie Rejonowym dla W. we W., wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników na dzień 31 maja 2007 r., sprawozdanie finansowe na ten dzień, oraz spis wierzycieli. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W art. 61. § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie p.s.a., wyrażono zasadę, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak określone kryteria odwołują się do pojęć nieostrych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że chodzi tu o sytuacje, w których wykonanie decyzji spowodowałoby znaczną szkodę (niekoniecznie materialną), a ewentualne wzruszenie przez sąd tej decyzji nie byłoby w stanie odwrócić wywołanych przez nią skutków. W postanowieniu z dnia 03.08.2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odnosząc się do pojęcia "trudnych do odwrócenia skutków" uznał, że za takie można uznać takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków" (LEX nr 192964). Zdaniem Sądu wniosek skarżącej Spółki nie zasługiwał na uwzględnienie. Strona powoływała się na trudną sytuację materialną, nie wskazując zresztą, czy powyższa ma decydować o wystąpieniu po jej stronie, na skutek wykonania decyzji, znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykonanie decyzji zwykle powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody. Pojęcie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z pojawieniem się w stosunku do strony skarżącej, na skutek wykonania decyzji, konkretnych i określonych sytuacji faktycznych, uderzających w jej istotne interesy lub stanowiących ich zagrożenie. Skarżąca Spółka wskazuje we wniosku, że została zmuszona do złożenia wniosku o upadłość. Na egzekucję należności wynikających z zaskarżonej decyzji Spółka wskazuje we wniosku o upadłość likwidacyjną, podnosząc jednak w tym wniosku także fakt, że już od pewnego czasu miała trudności z regulowaniem swoich zobowiązań oraz wyraża przypuszczenie, że w przyszłości nie uzyska z prowadzonej działalności dochodów pozwalających na regulowanie tak wysokich zobowiązań. W przekonaniu Sądu opisane przez Spółkę trudności w regulowaniu zobowiązań oraz brak perspektyw na polepszenie sytuacji w przeszłości, a także treść przedłożonych dokumentów nie pozwalają na wniosek, że wniosek o ogłoszenie upadłości był jedynie skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji, a jej wstrzymanie uchroniłoby Spółkę o konieczności wnioskowania o ogłoszenie upadłości. Z przedłożonego bilansu wynika bowiem, że na dzień 31.05.2007 r. Spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej, a już tylko koszty działalności operacyjnej przewyższały jej przychody ze sprzedaży. Spis wierzycieli potwierdza, że Spółka nie regulowała także swoich należności na rzecz innych podmiotów, w tym powstałych przed wydaniem decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie, na podstawie której wszczęto egzekucję wobec Spółki. Trudności z regulowaniem zobowiązań i brak zleceń na roboty, a więc szans na uzyskanie przychodu, potwierdza sama Spółka we wniosku o upadłość. Wypada podkreślić, że zgodnie z ustawą z dnia z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60, poz. 535 ze zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10). Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 1 i 2). Zgodnie z art. 21 ust. 1 dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Biorąc pod uwagę przedstawione dokumenty oraz wyjaśnienia strony zawarte we wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej, nie można uznać, by Spółka wykazała, że wykonanie decyzji w zasadniczy sposób wpłynie na kwestię ogłoszenia jej upadłości. Brak też w konsekwencji podstaw do uznania, że strona wykazała możliwość spowodowania, przez wykonanie decyzji, trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.s.a. orzekł, jak w sentencji.