I SA/Wr 1447/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA – Dagmara Dominik po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział we W. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia 9 lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania żądania wierzyciela co do zmiany planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości postanawia: sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1447/07 w ten sposób, że datę rozprawy określoną na dzień "12 lutego 2007 r." zawartą w sentencji zastąpić datą "12 lutego 2008 r.". Wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1447/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił powołane wyżej postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. W sentencji wyroku wskazano datę rozprawy jako dzień 12 lutego 2007 r. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.s.a.). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, s. 486 i nast.) Powołanie zatem w sentencji błędnej daty rozprawy miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej, co znajduje potwierdzenie w dacie ogłoszenia wyroku Sądu oraz aktach sądowych. Stąd też omyłka ta wymagała sprostowania z urzędu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.s.a.