I SA/Wr 145/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu strony skarżącej od postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za II kwartał 2009 r. postanawia: odrzucić sprzeciw. W dniu 14 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowienie referendarza zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lipca 2016 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. W dniu 3 sierpnia 2016 r. skarżący osobiście wniósł do Sądu pismo z dnia 30 lipca 2016 r., zatytułowane: "Odwołanie od postanowienia Asesora Sądowego o nie przyznanie pomocy prawnej i finansowej". W treści pisma skarżący zawarł polemikę z orzeczeniem referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że pismo skarżącego z dnia 30 lipca 2016 r. Sąd zakwalifikował jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Z treści pisma wynika bowiem, że rzeczywistą intencją skarżącego było zakwestionowanie ustaleń poczynionych przez referendarza sądowego w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2016 r. Potwierdza to także treść pisma skarżącego, która dotyczyła złożonego przez niego wniosku o prawo pomocy, w szczególności sytuacji finansowej wnioskodawcy. Według Sądu, wszystkie te okoliczności wskazują na to, że mimo błędnej nazwy pismo skarżącego stanowiło sprzeciw, o którym mowa w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl ww. przepisu od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W niniejszej sprawie odpis postanowienia referendarza sądowego niewątpliwie został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2016 r., a zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął wraz z dniem 21 lipca 2016 r. (tj. wtorek). Skarżący wniósł zaś swoje pismo dopiero w dniu 3 sierpnia 2016 r. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie doszło do uchybienia terminu, co obligowało Sąd do odrzucenia sprzeciwu. Zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji. 1