I SA/Wr 1462/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. M. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych od przychodów nieznadujących po pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2009 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi r. pr. M. P. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 4.428 (słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., na jego pełnomocnika został wyznaczony r. pr. M. P., który reprezentował skarżącego przed tutejszym Sądem. Pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w wysokości ustalonej według norm przepisanych, powiększonego o podatek VAT. Oświadczył też, że koszty te nie zostały opłacone w części ani w całości. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie sporna była wartość zobowiązania podatkowego, ustalonego zaskarżoną decyzją na kwotę 54.947 zł. W związku z tym, stawkę minimalną określa § 6 pkt 6 powołanego rozporządzenia, która wynosi 3.600 zł. W związku z powyższym, wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało zasądzić wynagrodzenie we wskazanej kwocie (3.600 zł), które podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług wynoszącą 828 zł, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.