I SA/Wr 1464/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, Protokolant: Starszy asystent sędziego Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. G. przy udziale uczestnika postępowania M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi K. G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...].09.2016 r. (nr [...]) mocą której utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...].05.2016 r. (nr [...]), wydana w sprawie ustalenia K. G. i M. G. podatku od nieruchomości na rok 2016 w kwocie 619 zł. Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy, na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia [...].11.2009 r. K. G. i M. G. nabyli na odrębną własność lokal mieszkalny położony w budynku mieszkaniowym przy ul. [...] we W., wraz z udziałem we własności samodzielnego lokalu znajdującego się w podziemiu tego budynku (pełniącego funkcję garażu wielostanowiskowego), dla którego prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta o numerze [...]. Nabyty przez małżonków udział w tym lokalu był wykorzystywany jako tzw. boks garażowy oraz miejsce postojowe z prawem do wyłącznego korzystania. W wydanej w dniu [...].05.2016 r. decyzji pierwszoinstancyjnej, organ podatkowy działając m. in. na podstawie art. 1a, art. 1c, art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716; dalej w skrócie u.p.o.l.) oraz § 1 uchwały Rady Miejskiej W. Nr XVIII/330/50 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2015 r., poz. 5358) ustalił K. G. i M. G. (małżonkom) wysokość podatku od nieruchomości na 2016 r. od boksu garażowego oraz miejsca postojowego w kwocie 619 zł. Wysokość podatku została naliczona od powierzchni gruntu (79,92 m2) oraz od tzw. pozostałych budynków lub ich części (75,68 m2), przy zastosowaniu stawki podatkowej w wysokości odpowiednio - 0,47 zł i 7,68 zł. W odwołaniu od tej decyzji K. G. zakwestionował sposób opodatkowania tzw. pozostałych budynków lub ich części podnosząc, że w sprawie powinna mieć zastosowanie niższa stawka podatkowa, tj. stosowana dla budynków mieszkalnych. Zwrócił uwagę, że zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej w odniesieniu do tych właśnie przedmiotów opodatkowania zaaprobowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w decyzji z dnia [...].05.2011 r. (nr [...]) ustalającej małżonkom podatek od nieruchomości na rok 2011 r. Po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...].09.2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].05.2016 r. Zdaniem organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji przyjął prawidłowe powierzchnie przedmiotów opodatkowania oraz zastosował właściwe stawki opodatkowania. W nawiązaniu do kwestii spornych w sprawie, organ odwoławczy odwołał się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012 r. o sygn. akt II FPS 4/11 i podkreślił, że uchwała ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych a nie organów podatkowych, to jednak organy podatkowe nie powinny jej pomijać z punktu widzenia konsekwencji wynikających z ewentualnego sporu sądowego. Odnosząc się do zarzutu podatnika, że w decyzji podatkowej wydanej na 2011 r. organ podatkowy zastosował korzystniejszy dla podatnika sposób opodatkowania organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stanowisko to zostało wyrażone przed podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. K. G. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...].09.2016 r., domagając się opodatkowania boksu garażowego oraz miejsca postojowego, mieszczących się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] we W. według stawki jak dla budynków mieszkalnych. Zdaniem skarżącego, organ podatkowy naruszył normy prawa obligujące go do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego (co miało wpływ na wynik sprawy), tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 1960 Nr 30 poz. 168, dalej w skrócie "k.p.a."), a nadto, dokonał błędnej interpretacji (niewłaściwego zastosowania) przepisów prawa materialnego. Ten ostatni zarzut skarżący powiązał z zarzutami: 1. nieuwzględnienia definicji budynku mieszkalnego zawartej w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, 2. nieuwzględnienia art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629; dalej w skrócie p.g.k.) w zakresie położenia lokalu będącego częścią budynku mieszkalnego, 3. niezastosowania się do art. 21 p.g.k. w zakresie zastosowania danych w ewidencji gruntów i budynków, 4. nieuwzględnienia przepisów § 65 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), 5. nieuwzględnienia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podstaw prawnych, 6. nieprzestrzegania Konstytucji RP w zakresie poszanowania zasad sprawiedliwości społecznej, oraz zasady równości wobec prawa, 7. naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik, 8. naruszenia przepisów k.p.a. i wstrzymaniem się z wydaniem decyzji bez podstaw do wstrzymania, 9. odnośnie do wątpliwości w zakresie interpretacji stanu prawnego naliczanego podatku, 10. odnośnie do bierności ustawodawcy w dążeniu do uregulowania stanu prawnego (przepisów), 11. niedokładnego analizowania dokumentów (aktem notarialnym zakupu mieszkania), 12. błędnej oceny stanu faktycznego wykorzystania nieruchomości, 13. nagannego zachowania Urzędu. W rozwinięciu tych zarzutów skarżący podniósł, że w polskim systemie prawa podatkowego budownictwo mieszkaniowe korzysta z preferencyjnych zasad opodatkowania, co związane jest z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych obywateli. Preferencja ta wyraża się w tym, że domy i lokale mieszkalne opodatkowane są według stawek najniższych. Akcentując to skarżący wyraził pogląd, że skoro przedmiot opodatkowania w sprawie – boks garażowy i miejsce postojowe znajdują się w budynku mieszkalnym, położonym na osiedlu mieszkaniowym, to zarówno boks garażowy, jak i miejsce postojowe powinny być opodatkowane według stawek właściwych dla budownictwa mieszkaniowego. Skarżący zwrócił uwagę, że w ten właśnie sposób zostają opodatkowywane garaże w przypadku gdy sprzedawane są one łącznie z lokalem. Nie widząc podstaw do różnicowania stawek podatkowych w zależności od formy prawnej garażu skarżący uznał, że akceptacja takiego rozróżnienia przeczy poszanowaniu zasady równości czy sprawiedliwości społecznej. Podniósł, że gdyby wprowadzono przepisy nakazujące sprzedaż mieszkań wraz z garażami jako jedną całość, nie byłoby problemów z interpretacją przepisów w zakresie sposobu opodatkowania garaży. Zdaniem skarżącego, w przypadku gdy garaż położony jest w bryle budynku mieszkalnego, to nawet w sytuacji wyodrębnienia prawnego garażu organ podatkowy powinien zastosować się do zapisów Konstytucji RP i stawki podatkowe zrównać wszystkim jednakowo. Odwołując się do treści do art. 2 Konstytucji RP (zasady demokratycznego państwa prawa), art. 32 Konstytucji RP (zasady równości wobec prawa) i art. 217 Konstytucji RP skarżący podniósł, że różnicując zasady opodatkowywania garaży w zależności od tego, czy został on wyodrębniony prawnie czy też nie, organ podatkowy musi mieć ku temu stosowne umocowanie prawne. Tymczasem – zdaniem skarżącego – obowiązujące przepisy prawa nie stwarzają podstaw do takiego różnicowania, a w konsekwencji, innego (gorszego) traktowania garaży wyodrębnionych prawnie, które przecież służą dokładnie takiemu samemu celowi i znajdują się w dokładnie takim samym stanie fizycznym, co garaże mające inny status prawny. Podstaw do takiego rozróżnienia nie stwarza zdaniem skarżącego w szczególności uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012 r. wydana w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11, która – zdaniem strony – budzi szereg wątpliwości przede wszystkim dlatego, że różnicuje sytuację podatników ze względu na prawne wyodrębnienie lokalu garażowego. Zdaniem strony, treść tej uchwały jedynie potwierdza zawiłość problemu, i związaną z niejasnymi przepisami niejednoznaczność linii orzeczniczej sądów. W ocenie skarżącego, skoro w sprawie mamy do czynienia z możliwością różnej interpretacji przepisów prawa, to konstytucyjny zapis o równości wszystkich wobec prawa (art. 32 Konstytucji) powinien mieć pierwszeństwo przed niekorzystną dla podatników uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11. Zdaniem skarżącego, za preferencyjnym opodatkowaniem nabytego przez niego wspólnie z małżonką udziału we współwłasności nieruchomości wspólnej, który – w ocenie strony – niefortunnie nazywany jest garażem i który jedynie z przyczyn technicznych znalazł się w osobnej księdze wieczystej, przemawia także to, że całe osiedle przy ul. [...] jest osiedlem mieszkaniowym, z garażami wbudowanymi fizycznie w bryłach budynków mieszkalnych, które ma służyć tylko i wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Wskazując na to skarżący podkreślił, że posiadany przez niego garaż (boks garażowy i miejsce postojowe) wykorzystywany jest na cel mieszkaniowy, a zatem nie charakteru komercyjnego (handlowego), który mógłby uzasadniać odstąpienie od preferencyjnych zasad jego opodatkowania. Końcowo skarżący podkreślił, że przez wzgląd na aspekt społeczny, tj. budowanie zaufania podatników do państwa i stosowania prawa, poszanowania zasady równości wobec prawa i zasady sprawiedliwości społecznej, państwo nie powinno obarczać podatnika odpowiedzialnością i ciężarem finansowym w sytuacji prawnie zawiłej i niejasnej. Zwrócił także uwagę na to, że w sprawie wszczęto postępowanie podatkowe dopiero po 4 latach, w sytuacji, gdy istniała już w obrocie prawnym korzystna dla podatnika decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o numerze [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].06.2016 r. jest zgodna z prawem. Kwestie sporne w sprawie dotyczyły stawki podatku jaką należy zastosować do boksu garażowego i miejsca postojowego z prawem do wyłącznego korzystania, które skarżący nabył (wspólnie z małżonką) jako udział w samodzielnym lokalu o przeznaczeniu garażowym, i co istotne z punktu widzenia argumentacji skarżącego - położonym w podziemiu budynku mieszkalnego. Zdaniem organu podatkowego, popartym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uchwale z dnia 27.02.2012 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11, w opisanym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania preferencyjna stawka podatkowa jaką stosuje się dla opodatkowania lokali mieszkalnych, lecz stawka przewidziana dla tzw. budynków i ich części pozostałych. Przeciwnego zdania jest skarżący, który uważa, że w realiach rozpoznawanej sprawy stawką właściwą jest stawka podatku przypisana budynkom mieszkalnym, skoro sporny przedmiot opodatkowania (boks garażowy i miejsce postojowe) znajduje się w budynku mieszkalnym i służy wyłącznie celom mieszkaniowym. Za istotne dla kierunku rozstrzygnięcia tego sporu uznać należy dwie przesłanki. Pierwsza ma związek z analizą aktu notarialnego z dnia [...].11.2009 r. (Repertorium A numer [...]) oraz odpisu z księgi wieczystej o numerze [...], z których wynika, że przedmiotem opodatkowania w sprawie jest udział we współwłasności samodzielnego lokalu w postaci garażu wielostanowiskowego. W świetle tego, że dla lokalu w którym udział przysługuje skarżącemu prowadzona jest księga wieczysta, nie ulega wątpliwości, że stanowi on odrębną nieruchomość, jako ze spełniony jest warunek z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892). Druga ze wspomnianych przesłanek, ściśle związana z tą pierwszą, odnosi się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27.02.2012 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11, zgodnie z którym, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., tj. stawki przewidzianej dla budynków lub ich części pozostałych. Odnosząc się szerzej do wspomnianej uchwały należy zaakcentować, że przeprowadzona w tej uchwale analiza przepisów, w tym w szczególności, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o własności lokali, doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do wniosków przeciwnych niż prezentowane przez skarżącego w skardze, a mianowicie, że wyodrębnienie prawne lokalu pełniącego funkcje garażu ma, i to istotne, znaczenie z punktu widzenia sposobu jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale, garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym tylko wtedy będzie podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny, gdy będzie on stanowił pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego. W przeciwnej sytuacji, tj. gdy garaż został wyodrębniony prawnie jako lokal o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, to wówczas nie dzieli on losu budynku, w którym się znajduje. Owo rozróżnienie w sensie "samodzielności prawnej" znajduje swoje przełożenie na sposób stosowania przepisów regulujących wysokość stawek w podatku od nieruchomości i uzasadnia poddanie garażu stanowiącego odrębną nieruchomość odmiennemu reżimowi opodatkowania niż budynek mieszkalny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zależne od tego, czy mamy do czynienia z budynkami lub ich częściami: a) mieszkalnymi, b) związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałymi, w tym zajętymi na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zgodnie ze stanowiskiem zaaprobowanym w uchwale, z punktu widzenia kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. A zatem w sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli on losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Przedstawiona w uchwale i zrelacjonowana na potrzeby rozpatrywanej sprawy analiza prawna legła u podstaw wyrażenia poglądu, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość powinien zostać opodatkowany według stawki wyższej niż stosowana do garażu będącego przynależnością do lokalu mieszkalnego. W nawiązaniu do przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przepisów prawa podatkowego (przepisów u.p.o.l.) należy stwierdzić, że stanowisko zaprezentowane w uchwale wiąże nie tylko w danej sprawie, ale również w każdej innej o podobnym stanie faktycznym i prawnym, co pośrednio wynika z treści art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). który stanowi o tym, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Dostrzegając ścisły związek pomiędzy zagadnieniem prawnym analizowanym w uchwale sprawie o sygn. II FPS 4/11, a okolicznościami spornymi w sprawie, a przy tym, przy pełnej aprobacie dla treści tej uchwały, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, skoro w sumie odpowiada ono wykładni przepisów prawa podatkowego jaką zaprezentowano w tej uchwale. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, zaaprobowana w sprawie ocena podatkowoprawnego stanu faktycznego nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnych zasad – demokratycznego państwa prawa oraz zasady równości wobec prawa. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem skargi co do nieuzasadnionego różnicowania podatkowych obciążeń podatników korzystających z garaży o różnym statusie prawnym, skoro, w obu przypadkach nie mamy do czynienia z jednakowym zakresem uprawnień. O ile bowiem w przypadku prawnego wyodrębnienia lokalu garażowego posiadany w tym lokalu udział może być przedmiotem samodzielnego obrotu handlowego, o tyle w przypadku garaży zajmowanych na zasadzie pomieszczeń przynależnych, nie ma możliwości zbycia lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. W nawiązaniu do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy odnotować, że konstrukcja skargi, koncentrująca się w dużej mierze na negacji poglądu zaprezentowanego w ww. uchwale, zmierza w istocie do wykazania, że w orzecznictwie sądowym istnieje rozbieżność co do sposobu opodatkowania garażu wyodrębnionego prawnie, albowiem składy orzekające sądów administracyjnych wielokrotnie zajmowały stanowisko odmiennego od tego, które zaprezentowano w uchwale. Akcentowana w skardze rozbieżność linii orzeczniczej winna, zdaniem skarżącego, przemawiać na rzecz zaaprobowania takiej wykładni przepisów prawa podatkowego, która będzie najkorzystniejsza dla podatnika. Odnosząc się do tej argumentacji należy wyjaśnić, że jakkolwiek kwestionowana przez skarżącego uchwała została podjęta w związku z zagadnieniem prawnym jakie wyłoniło się w konkretnej sprawie, to, jak wskazano w uchwale, przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości miało także związek z dostrzeżoną rozbieżnością orzecznictwa sądowego w odniesieniu do tego, według jakich stawek powinno się opodatkowywać garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, a usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Wymaga w tym miejscu również dodania, że w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że moc wiążąca uchwał, o której już wspominano, dotyczy zarówno uchwał konkretnych, jak i abstrakcyjnych. Takie też stanowisko prezentuje piśmiennictwo (A. Skoczylas, Moc wiążąca uchwał NSA a prawa jednostki [w:] Jednostka w demokratycznym państwie prawa, Bielsko-Biała 2003, s. 601, por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2010 r., sygn. akt II FSK 739/09, LEX nr 590600, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.06.2010 r., sygn. akt I FSK 994/09, LEX nr 594339). Z poruszoną kwestią koresponduje kolejny zarzut skargi, a nawiązujący do tego, że ten sam przedmiot opodatkowania został w sposób bardziej korzystny dla podatnika opodatkowany w ramach wymiaru podatku od nieruchomości dokonanego za 2011 r. Jak trafnie podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, korzystna dla strony decyzja organu odwoławczego na którą powołuje się skarżący została wydana jeszcze przed podjęciem uchwały w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ podatkowy obowiązku zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego sprawy, co skarżący powiązał z zarzutem zaniechania przeprowadzenia oględzin celem wykazania, że przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, dla prawidłowej oceny podatkowoprawnego stanu faktycznego sprawy oględziny były zbędne albowiem okoliczność która miałaby w ocenie skarżącego wynikać z tej czynności procesowej (wykluczenie wykorzystywania boksu i miejsca postojowego na działalność gospodarczą) nie miała znaczenia z punktu widzenia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego i nie była przedmiotem twierdzenia organów. W ramach opodatkowania nie uznano bowiem spornych powierzchni za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, lecz za tzw. "pozostałe". Należy wyjaśnić, że kwestia faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej jest przesłanką, która wpływa na wysokość stosowanej stawki podatku od nieruchomości, ale w odniesieniu do budynku mieszkalnego (jego części) – art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.. Tymczasem w sprawie, nie było sporne, że wyodrębniony lokal w podziemiu budynku mieszkalnego położonego we W. przy ul. [...] nie ma statusu lokalu mieszkalnego, co potwierdza także treść aktu notarialnego z dnia [...].11.2009 r., jaki został sporządzony z udziałem strony skarżącej. Z uwagi na powyższe Sąd nie stwierdził naruszenia w sprawie art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), stanowiących w procedurze podatkowej odpowiednik powołanych w skardze przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie, za błędne uznać należy założenie skarżącego, jakoby na sposób opodatkowania w sprawie mógł mieć wpływ fakt, iż wyodrębniony prawnie lokal garażowy pozostaje w fizycznym, architektonicznym związku z substancją budynku mieszkalnego jako całości. Istnienie tego związku nie wyklucza bowiem przyjęcia, że w obrębie budynku mieszkalnego mogą znajdować się zarówno lokale mieszkalne, jak i lokale o innym, tj. niemieszkalnym przeznaczeniu. Z tych względów, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia definicji budynku mieszkalnego jaką zawiera Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych. Nie zrozumiałym jest zarzut skargi dotyczący braku dokładnej analizy akt sprawy, a w szczególności, aktu notarialnego z dnia [...].11.2009 r. Mając na uwadze przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne, a także, samą treść zaskarżonej decyzji (jej tzw. część historyczną) nie może budzić wątpliwości, że przyjęty w sprawie sposób opodatkowania tzw. boksu i miejsca postojowego miał związek właśnie z zapisami zawartymi w rzeczonym akcie. Podobnie, nie znajdują uzasadnienia sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 20 ust. 1 pkt 2 oraz art. 21 p.g.k. a także, § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Okoliczność występowania w sprawie budynku mieszkalnego, także w ewidencyjnym ujęciu, nie przesądza opodatkowania wyodrębnionego prawnie lokalu w takim budynku. Możliwość (obowiązek) odrębnego opodatkowania lokalu (części budynku) wprost wynika z ustawy podatkowej (u.p.o.l). Gdy chodzi o zarzut długotrwałego prowadzenia postępowania, to samo to nie może być powodem uchylenia decyzji wymiarowej, jeżeli ta oparta została na poprawnej podstawie prawnej i przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym w warunkach, w których nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wywiedzioną w sprawie skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.