I SA/Wr 1465/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Wałbrzychu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...] określającą za 2007 r. podatek od nieruchomości w kwocie 11.799 zł strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W motywach tego żądania skarżąca spółka wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników. Nadto wywiodła, że wstrzymanie wykonania decyzji nie pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził, że nie widzi podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjny zostało uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ustawie tej, a mianowicie w art. 61, unormowane zostało postępowanie w sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Adresatem normy prawnej wynikającej z § 2 art. 61 ustawy procesowej są organy podatkowe, natomiast adresatem normy prawnej odkodowanej z § 3 art. 61 tej samej ustawy jest sąd administracyjny. Drugie ze wskazanych uregulowań stanowi jedyną podstawę prawną, którą sąd administracyjny uwzględnia przy rozpoznawaniu takiego wniosku o zastosowanie reżimu suspensywności. W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Nadto podkreślenia wymaga, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W niniejszej sprawie mimo, iż w decyzji będącej przedmiotem skargi dokonano wymiaru zobowiązania podatkowego skarżącej spółki, a zatem nałożono na nią określone obowiązki, to jednak nie został spełniony drugi ze wskazanych warunków. W sprawie bowiem nie można stwierdzić wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie badaniu przez Sąd podlegały akta sprawy, w których nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd ocenił przedstawione przez wnioskodawcę oraz wynikające z akt sprawy okoliczności w świetle treści art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz kierując się zasadami doświadczenia życiowego i logiki. W rezultacie Sąd doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie, na czym polega trudność jej sytuacji materialnej. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Na poparcie swoich twierdzeń strona skarżąca przywołała wprawdzie stwierdzenia dotyczące możliwych skutków wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia podatkowego (utrata płynności finansowej, zaprzestanie wykonywania zobowiązań pieniężnych), to jednak nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków w jej sytuacji i nie przedstawiła w tym względzie żadnych dowodów. Brak bowiem we wniosku strony danych dotyczących jej sytuacji materialnej. Zatem strona skarżąca nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Powyższe braki uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – podlegał oddaleniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.