I SA/Wr 1466/12

Wrocław, dnia 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 20 września 2012 r. M. S. (dalej skarżąca) doręczono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2012 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Skarżąca wniosła skargę na wskazaną wyżej decyzję w dniu 26 października 2012 r. (data stempla pocztowego). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podniósł, że została ona złożona po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r., pełnomocnik skarżącej podniósł, że zaskarżoną decyzję otrzymał z rąk skarżącej w dniu 01 października 2012 r., z adnotacją na kopercie, że przesyłka ta została jej doręczona w dniu 28 września 2012 r. Podnosząc powyższe, stwierdził, że skarga została złożona w terminie (26 października 2012 r.) Dyrektor Izby Skarbowej we W., pismem z dnia 04 stycznia 2013 r. podał, że z akt sprawy niezbicie wynika, że do doręczenia decyzji w sprawie doszło w dniu 20 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Uchybienie temu terminowi powoduje, że skarga podlega odrzuceniu, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. I tak zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Z akt sprawy – zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 29 akt odwoławczych) wynika jednoznacznie, że decyzja nr [...], została doręczona skarżącej, za pośrednictwem jej dorosłego domownika, w dniu 20 września 2012 r. Jednocześnie należy zauważyć, jak zasadnie podnosi to Dyrektor Izby Skarbowej we W., że z kserokopii koperty załączonej przez pełnomocnika skarżącej do pisma z dnia 17 grudnia 2012 r. nie wynika data, ani fakt doręczenia skarżonej decyzji. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 22 października 2012 r. (poniedziałek jako pierwszy dzień pracujący po sobocie). Zatem, skarżąca (jej pełnomocnik) wnosząc skargę w dniu 26 września 2012 r., przekroczyła termin do jej złożenia. Należy zauważyć, że na bieg spornego terminu nie ma wpływu data faktycznego przekazania przez skarżącą swojemu pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji. Przepisy p.p.s.a. ustanawiają bowiem jednolity, trzydziestodniowy termin, dla stron skarżących, bez względu na to, czy zamierzają one korzystać z pełnomocnika z wyboru, czy też nie. Powierzenie sprawy pełnomocnikowi do prowadzenia nie przedłuża zatem tego terminu. To na stronie spoczywa bowiem obowiązek takiej dbałości o swoje sprawy, by skargę zdążyła wnieść we wskazanym wyżej terminie. Wobec czego, w oparciu o 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.