I SA/Wr 1479/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie odmowy odroczenia płatności zaległości związanej z I ratą podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jej pensja netto wynosi 1.500 zł, ponosi wydatki na mieszkanie studiującej córki w kwocie 400 zł, na utrzymanie mieszkania własnego 500 zł oraz na utrzymanie siebie i córki 600 zł. W piśmie z dnia 8 listopada 2007 r., zatytułowanym "zażalenie", wskazała, że jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Z. Po bankructwie męża stała się z konieczności właścicielką firmy, która ponosi straty i jest w stanie likwidacji, natomiast cały jej majątek został sprzedany z konieczności po zaniżonej cenie, a uzyskana kwota przeznaczona na spłatę przeterminowanego kredytu inwestycyjnego w wysokości 500.000 zł. Dodała, że obecnie mieszka u studiującej córki, która jest na jej utrzymaniu. Z pracy najemnej opłaca media związane z mieszaniem, opłaca również pokój studiującej córki we W.. Powyższe powtórzyła na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na wezwanie Sądu wnioskodawczyni przedłożyła zeznania podatkowe za lata 2005 i 2006 r. i wynik finansowy za I półrocze 2007 r. firmy odziedziczonej po mężu. Z zeznań podatkowych wynika, że 2005 r. uzyskała dochód ze stosunku pracy i pracy najemnej w łącznej kwocie 20.983,81 zł, a w 2006 r. – 26.452,13 zł. Natomiast firma w I półroczu 2007 r. uzyskała przychód 142.036,40 zł, poniosła koszty jego uzyskania w kwocie 143.412,96 zł i stratę – 1.376,56 zł. Strona dodatkowo oświadczyła, ze nie korzystała i nie korzysta z Pomocy Społecznej ani innej formy wsparcia państwowego. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego swojego i rodziny. Zwrócić trzeba uwagę, że postępowanie w zakresie prawa pomocy jest podejmowane tylko na wniosek, zatem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania występowania przesłanek przyznania tego prawa w żądanym zakresie. W związku z tym winien on dochować szczególnej staranności składając oświadczenia i dokumenty mające na celu uwiarygodnienie okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla jej budżetu domowego. Należy zwrócić przede wszystkim uwagę, że nie przedłożyła dokumentów, które odzwierciedlałyby jej obecną sytuację finansową, a mianowicie aktualnego zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych ani stosowanego oświadczenia, że takowych nie posiada. Powołała się wprawdzie na okoliczność, że firma przejęta po mężu przynosi straty. Jednakże jedynym dokumentem, który miał to potwierdzić jest zestawienie przychodów, kosztów ich uzyskania i dochodów firmy za pierwsze półrocze 2007 r., a zatem z czasu zbyt odległego, by ocenić realną kondycję finansową wnioskodawczyni. Dodatkowo wskazania wymaga, że z powyższego zestawienia bynajmniej nie wynika, aby spółka zmierzała do likwidacji, skoro w ciągu półrocza uzyskała przychód w kwocie ponad 142.000 zł. Strata zaś jest jedynie wynikiem ponoszenia wysokich nakładów w celu uzyskania przychodu. Podkreślić należy, że jeśli wnioskodawczyni nie miała możliwości przedstawienia podobnego zestawienia za drugie półrocze, winna przynajmniej złożyć oświadczenie o wysokości dochodu lub straty firmy ostatnim okresie. Strona ponadto podała w piśmie z dnia 8 listopada 2007 r., że uzyskuje dochód z pracy najemnej, nie podała jednak żadnych kwot, nie wskazała też tego źródła dochodu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z zeznań podatkowych wynika natomiast, że łącznie ze stosunku pracy i z pracy wykonywanej osobiście w 2006 r. uzyskiwała miesięcznie dochód w wysokości ponad 2000 zł. Przedstawione zatem przez skarżącą okoliczności faktyczne, które miałyby uzasadnić przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie, budzą wątpliwości co do jej obecnego stanu finansowego. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.