I SA/Wr 1479/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA – Marta Semiczek, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi A spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy dokonania potrącenia wierzytelności z zaległością podatkową w podatku od gier za marzec 2011 roku oddala skargę. | Uzasadnienie | | | |Przedmiotem skargi A spółka z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję | |Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] w przedmiocie: odmowy dokonania potrącenia wierzytelności z zaległością podatkową w podatku od| |gier za marzec 2011 roku. | |Z przyjętego przez Sąd do rozstrzygnięcia stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, że A Sp. z o. o. z siedzibą w W. (zwana też dalej: | |Spółka/podatnik/strona/ skarżąca) wystąpiła wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2011 r. o potrącenie zaległości w podatku od gier z tytułu | |niezapłaconej deklaracji POG-4 za marzec 2011 r. w kwocie 32.000 zł (wraz z odsetkami) z wymagalnymi w stosunku do Skarbu Państwa | |wierzytelnościami, jakie nabyła ona w drodze umowy cesji z dnia [...] od niemieckiej spółki B (zwanej dalej: B). Spółka wnosząc o | |potrącenie na podstawie art. 64 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, | |poz. 60 ze zm. - dalej: OP) – wskazała na wyroki Sądów Okręgowych i Sądów Apelacyjnych w L. i we W. (Wydziałów Pracy i Ubezpieczeń | |Społecznych) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) O/Z we Wrocławiu (z dnia 28.11.2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1772/99) | |wywodząc, iż należne z tytułu tych wyroków wierzytelności nie zostały zaspokojone wobec spółki niemieckiej i że obecnie to ona, jako | |nabywca tych wierzytelności, uprawniona jest do ich potrącenia z własnymi zobowiązaniami. Do wniosku Spółka załączyła zawiadomienie z | |dnia 22 kwietnia 2010r. informujące o zbyciu przez firmę B części wierzytelności o łącznej wartości 10 mln dolarów na rzecz C sp. z o.o. | |wraz z potwierdzeniem przesłania zawiadomienia do jednostek organizacyjnych służby celnej oraz kserokopie wskazanych we wniosku wyroków | |(sentencji i częściowo uzasadnień), stanowiących podstawę wnioskowanych roszczeń. W skierowanym do Spółki piśmie organ I instancji | |wyjaśnił stronie przesłanki potrącenia na podstawie art. 64 OP i wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie umowy cesji | |na podstawie której nabyła ona wierzytelność wobec Skarbu Państwa, wezwał też do wykazania wysokości roszczeń wynikających z | |poszczególnych wyroków i wykazania, że podstawą tych roszczeń jest art. 417 lub art.417 2 K.c. oraz że roszczenia te nie zostały już | |zaspokojone. Spółka nie odpowiedziała na wezwanie organu. | |Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego we W. (dalej: Naczelnik Urzędu Celnego) – działając na podstawie art. 64 § 6 OP - | |odmówił stronie potrącenia zaległości w podatku od gier z tytułu niezapłaconej deklaracji za marzec 2011r. w kwocie 114.000,00 zł. | |Uzasadniał, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) jest dłużnikiem | |niemieckiej spółki B, co rzekomo miały potwierdzać wyroki sądów powszechnych. Odnośnie wyroku NSA stwierdził, że również ten wyrok nie | |dokumentuje wymagalnej w stosunku do Skarbu Państwa wierzytelności. Organ podkreślił, że Spółka nie przedłożyła żądanych dokumentów i nie| |wyjaśniła istniejących w sprawie wątpliwości. Wykazał, że wskazywane we wniosku Spółki wierzytelności nie nadają się do potrącenia, nie | |są bowiem ani wzajemne, ani wymagalne, ani bezsporne, ani też nie wynikają z prawomocnych wyroków sądowych wydanych na podstawie art. 417| |lub 417 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. - dalej: KC). Z materiałów zgromadzonych w | |sprawie nie wynika też jednoznacznie, czyje wierzytelności objęto cesją, bowiem z przedstawionych do potrącenia wyroków wynika, że | |dotyczą one różnych osób fizycznych, nie zaś spółki B wskazanej jako ich zbywca. Nie można też jednoznacznie stwierdzić, czyje | |wierzytelności objęto cesją i kto je nabył, czy była to spółka C, czy też spółka A. | |Dyrektor Izby Celnej we W. - nie uwzględnił odwołania Spółki A i decyzję z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu | |Celnego we W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy dokonania potrącenia wierzytelności z zaległością podatkową w podatku od gier za marzec | |2011 roku. Uznał, iż podatnik nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących dokonanie potrącenia zgodnie z art. 64 § 1 OP oraz że | |przesłanek tych nie potwierdziło także przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ odwoławczy argumentował, że | |uregulowana w art. 64 § 1 OP instytucja potrącenia ma zastosowanie w sytuacji, kiedy mająca być przedmiotem potrącenia wierzytelność jest| |bezsporna, wymagalna i wzajemna. Takich cech, zdaniem organu, nie posiadały wierzytelności zgłoszone przez stronę we wniosku. Organ II | |instancji stwierdził, że powoływane przez stronę wyroki nie są tymi, o których mowa w w/w przepisie, bowiem nie zostały wydane na | |podstawie art. 417 lub art. 417² Kodeksu cywilnego. Dodał, że strona nie wskazała wartości wierzytelności, jakie miały być potrącone. | |Organ powołał się przy tym na wyniki postępowania wyjaśniającego, w ramach którego zwrócono się do ZUS i Urzędu Skarbowego z zapytaniem, | |czy z powoływanych przez stronę wyroków można wnioskować o istnieniu wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wobec Skarbu Państwa | |wierzytelności. Zauważył, że postępowanie to wykazało, iż przedstawione przez podatnika wyroki dotyczyły obowiązków spółki niemieckiej B | |- jako płatnika składek na ubezpieczenie społeczne oraz że ZUS nie jest dłużnikiem tej spółki z jakiegokolwiek tytułu prawnego. Ocenił, | |iż skoro w/w spółka nie posiadała żadnych wierzytelności wobec Skarbu Państwa, to - tym bardziej - nie mogła takich wierzytelności | |przenieść w drodze cesji na stronę. Ponadto, z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wynika, że powołany przez stronę we wniosku wyrok | |NSA dotyczy opłaty skarbowej od umowy sprzedaży udziałów, która uległa przedawnieniu (już w chwili wydawania wyroku nie było podstaw do | |jej zwrotu) i że nie istniała z tego tytułu wymagalna w stosunku do Skarbu Państwa wierzytelność. Reasumując, organ II instancji jako | |bezpodstawny potraktował zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 64 § 1 i w konsekwencji także § 7 Ordynacji podatkowej. Organ nie | |dopatrzył się również naruszenia procedury podatkowej, tj. art. 116, art. 122, art. 187 i art. 191 OP. Jako nieuzasadniony ocenił | |Dyrektor Izby Celnej zarzut narażenia strony na ujawnienie tajemnicy handlowej, poprzez zażądanie okazania umowy cesji wierzytelności. | |Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 64 § 1 pkt 1 OP, organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji nie | |jest dotknięta tego rodzaju wadliwością, a zatem nie może być wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności. Nie | |stwierdził też podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji na podstawie art. 233 § 2 OP. Ustosunkowując się końcowo do zarzutu naruszenia | |art. 208 § 1 OP w związku z art. 219 i art. 64 § 1 OP i art. 2 i art. 32 Konstytucji RP Dyrektor Izby Celnej zaakcentował, że zaskarżona | |odwołaniem decyzja nie została wydana w oparciu o przepis art. 208 § 1 OP. | |W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o | |stwierdzenie jej nieważności. Skarżonej decyzji zarzuciła: | |I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: | |1. ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: u.g.h.) poprzez jej zastosowanie, w | |tym w szczególności zastosowanie art. 139 ust. 1 tej ustawy a pominięcie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca | |1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm. - dalej: u.g.z.w.), co skutkowało zwiększonym| |obowiązkiem podatkowym skarżącej w podatku od gier; | |2. Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie | |norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zm. - dalej: | |Dyrektywa 98/34/WE) poprzez zaniechanie przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikowania przepisów technicznych zawartych w ustawie o | |grach hazardowych; | |3. art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1 a także innych przepisów Konstytucji RP z uwagi na brak ustanowienia w ustawie o grach hazardowych | |przepisów przejściowych dla podmiotów, które - jak strona - posiadały decyzję uprawniającą do prowadzenia działalności w zakresie gier na| |automatach, wydaną na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych; | |4. art. 509 i nast. KC w wyniku ich zastosowania oraz uznanie, że cesja wierzytelności przewidziana umową z [...] nie była skuteczna w | |zakresie posiadanej przez zbywcę, wymagalnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa; | |5. niemieckiego kodeksu cywilnego (art. 398-413 BGB) wskutek jego niezastosowania do oceny następstw w/w umowy cesji; | |II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: | |1. art. 64 OP poprzez odmowę dokonania potrącenia zaległości w podatku od gier z wymagalnymi wierzytelnościami w stosunku do Skarbu | |Państwa nabytymi w drodze umowy cesji z dnia [...], błędna subsumcję a nadto nie wydanie decyzji w przedmiocie potracenia w zakreślonym | |terminie 7 dni; | |2. art. 121 § 1 OP przez nałożenie na stronę obowiązku przedłożenia uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, których treść powinna być| |organom podatkowym znana z urzędu, a nadto obowiązku okazania umowy cesji wierzytelności (mimo doręczenia organowi zawiadomienia o cesji | |długu przez wierzyciela Skarbu Państwa), co naruszało - w ocenie strony - zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do | |organów; | |3. art. 122 OP przejawiające się brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w ramach tego zarzutu strona wskazała na odmowę| |organu wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego – umowy cesji | |wierzytelności i nie dość wystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do powołanych przez stronę i znajdujących się w aktach | |orzeczeń Sądów Pracy i Sądów Administracyjnych; | |4. art. 124 OP przez niewystarczające, w niektórych sytuacjach błędne, wyjaśnienie przesłanek, którymi organy podatkowe kierowały się | |przy załatwieniu sprawy; | |5. art. 125 § 1 OP poprzez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, co naraziło stronę na szkodę, ze względu na wszczęcie | |postępowania egzekucyjnego oraz brak dokonania we właściwym czasie weryfikacji zgromadzonych dowodów pod względem ich kompletności; | |6. art. 233 § 2 OP przez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, mimo | |zaistnienia przesłanek. | |W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła zarzuty związane z ustawą o grach hazardowych, Dyrektywą 98/34/WE a także zasadami Konstytucji RP.| |Odniosła się do zaistniałych jej zdaniem nieprawidłowości związanych z brakiem notyfikacji ustawy o grach hazardowych i mających wpływ na| |ustalenie zaległości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Spółka podniosła, że organy błędnie oceniły konsekwencje zgłoszenia | |przez nią do potrącenia należności podatkowych w podatku od gier wraz z odsetkami z wcześniej nabytymi na podstawie umowy cesji | |wierzytelnościami posiadanymi przez spółkę. Zdaniem strony, przedstawionych w zaskarżonej decyzji wniosków nie poprzedziła wnikliwa | |analiza skuteczności cesji a w szczególności rozstrzygnięcie, czy właściwym dla tej umowy jest prawo niemieckie miejsca zawarcia umowy, | |czy też prawo polskie. | |W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. | |W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2012 r. (wpływ do Sądu – 19 stycznia 2012 r.) zgłaszający się do sprawy pełnomocnik skarżącej | |Spółki poparł zarzuty oraz argumentację przedstawioną w skardze. Przedstawił pogląd w zakresie stosowania ustawy o grach hazardowych, w | |ramach którego wskazywał na nieprawidłowości związane z brakiem notyfikacji przepisów technicznych znajdujących się w przedmiotowym akcie| |i wywodził skutek nieważności przepisów technicznych nie objętych przewidzianą procedurą notyfikacyjną. Wniósł także, aby w razie | |powzięcia przez Sąd wątpliwości co do charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, Sąd wystąpił z pytaniem prejudycjalnym do | |Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kwestii, czy wskazane przez pełnomocnika przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią | |przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Pełnomocnik wniósł ponadto o zawieszenie postępowania do momentu | |udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości UE odpowiedzi na skierowane do niego przez WSA w Gdańsku (postanowieniami z dnia 16 listopada | |2010 r.) pytania prejudycjalne w sprawach o sygn. III SA/Gd 261/10, III SA/Gd 262/10 i III SA/Gd 352/10, gdyż odpowiedź ETS będzie | |stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną przy wykładni pojęcia "przepisy techniczne". | |Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek strony | |skarżącej o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE oraz o zawieszenie postępowania w sprawie. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium legalności uznał, że skarga nie zasługuje na | |uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. | |Realizując granice kontroli zaskarżonej decyzji, w przyjętym w sprawie stanie faktycznym i prawnym, brak było podstaw do uwzględnienia | |procesowych i materialno prawnych zarzutów skarżącej Spółki i wspierającej je argumentacji. Sąd nie stwierdził też podstaw do | |zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji i uchylenia jej z innych przyczyn. Decyzja ta znajduje bowiem | |dostateczne podstawy w prawie materialnym a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Zasadnym | |było zatem oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi | |(Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). | |Materialno - prawną podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 64 Ordynacji podatkowej, regulujący instytucję | |potrącania zobowiązań podatkowych. Jest to szczególny sposób "zapłaty podatku" stanowiący formę wygaszania zobowiązań podatkowych. Z | |potrąceniem mamy do czynienia wówczas, gdy dwie osoby są względem siebie jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem. Materialno-prawną | |podstawę potrącenia w prawie podatkowym stanowi przepis art. 64 § 1 OP, zgodnie z którym, zobowiązania podatkowe oraz zaległości | |podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z | |wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: | |1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; | |2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; | |3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie | |przepisów | |o gospodarce nieruchomościami; | |4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania | |karnego; | |5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na | |rzecz bytu Państwa Polskiego; | |6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej. | |Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w drodze potrącenia jest posiadanie | |przez przedstawioną do potracenia wierzytelność przymiotu wzajemności, bezsporności i wymagalności, przy czym wierzytelność musi wynikać | |z tytułu wskazanego w art. 64 § 1 pkt 1-6 OP. | |Rozstrzygnięcie zaistniałego sporu wymaga zatem rozważenia, czy zachodzą wskazane w ustawie przesłanki warunkujące zastosowanie | |instytucji potrącenia. Skarżąca Spółka, składając wniosek o kompensatę sprecyzowała, że wnosi o dokonanie potrącenia zaległości w podatku| |od gier z wierzytelnościami o których mowa w art. 64 § 1 pkt 1 OP. | |Organy podatkowe obu instancji - odmawiając stronie realizacji uprawnień z art. 64 § 1 OP - wyraziły pogląd, iż przedstawione przez | |stronę do kompensaty zaległe zobowiązanie w podatku od gier nie może zostać potrącone, jako że wzajemna i mogąca stanowić tytuł do | |skutecznego potrącenia wierzytelność podatnika względem Skarbu Państwa nie istnieje, a przynajmniej wnioskodawca tego faktu nie wykazał, | |tak co do samych podstaw do jej powstania, jak i wysokości. Dodatkowo, nie wynika ona z żadnego z tytułów, o jakich mowa w art. 64 § 1 | |pkt 1 - 6 OP. | |Przeciwnego zdania była (i jest) strona, która prawo do skutecznego potrącenia zaległości podatkowej wywodziła z umowy cesji | |wierzytelności z [...], zawartej z niemiecką spółką B, na podstawie której - jak twierdziła - nabyła ona roszczenie (jako następca | |płatnika) do Skarbu Państwa o wypłatę składek ZUS za okresy ubezpieczeniowe wskazane w dołączonych do wniosku orzeczeniach Sądów | |Okręgowych i Sądów Apelacyjnych w L. i we W. (Wydziałów Pracy i Ubezpieczeń Społecznych). Osobne roszczenie strona wywodziła z wyroku NSA| |z 28 listopada 2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 1772/99). | |W wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał za prawidłowe stanowisko organu | |zaprezentowane w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wyjaśniając umocowanie prawne skarżonego rozstrzygnięcia, należy na wstępie | |poczynić zastrzeżenie, że nie można cywilistycznej konstrukcji potrącenia przenosić na grunt ustawy podatkowej, gdyż w tym obszarze | |normotwórczym przepis art. 64 § 1 pkt 1- 6 OP stanowi regulację wyłączną. Wprawdzie strona w swej argumentacji nie odwoływała się | |expressis verbis do przepisów prawa cywilnego a w uzasadnieniu wniosku o dokonanie potrącenia wprost wskazała jako podstawę zgłoszonego | |żądania art. 64 § 1 pkt 1 OP, nie mniej, kierunek jej zarzutów, w tym przedłożone dowody, w oparciu o które wywodziła ona swoje prawo do | |kompensaty (w istocie spoza katalogu z art. 64 § 1 pkt 1- 6 OP potwierdzały, iż prezentowana przez stronę koncepcja potrącenia "bliższa" | |była prawu cywilnemu niż podatkowemu. | |Jakkolwiek zarówno art. 498 § 1 KC, jak i art. 64 § 1 OP, regulują podobne kwestie kompensacji wzajemnych zobowiązań w sytuacji, gdy dwa | |podmioty prawa są względem siebie zarówno dłużnikami, jak i wierzycielami, to nie można zapominać, że obie regulacje pochodzą z systemowo| |odrębnych dziedzin prawa, tj. w pierwszym przypadku z obszaru prawa prywatnego, w drugim zaś z prawa publicznego. To rozróżnienie nie ma | |charakteru czysto porządkującego, albowiem "publiczny" charakter instytucji potrącenia normowanej treścią art. 64 § 1 OP stanowi, obok | |tradycyjnej funkcji kompensacyjnej wzajemnych zobowiązań (znanej także prawu cywilnemu), przede wszystkim jeden ze sposobów efektywnego | |wygaszania podatkowego stosunku zobowiązaniowego. Zestawienie obu unormowań prowadzi nadto do wniosku, iż o ile na gruncie art. 498 § 1 | |KC, dla skuteczności potrącenia, ustawodawca wymaga praktycznie jedynie wymagalności wierzytelności, to na gruncie przepisów Ordynacji | |podatkowej, potrącenie możliwe jest wyłącznie w sytuacji istnienia (pomijając warunek wzajemności) bezspornej i wymagalnej wierzytelności| |wobec Skarbu Państwa, obwarowanej poza tym dodatkowym wymogiem w postaci określonego tylko źródła jej powstania (wymienionego | |enumeratywnie w punktach od 1) do 6) art. 64 OP). | |Na gruncie prawa podatkowego, powodzenie złożonego wniosku o dokonanie potrącenia, uzależnione jest zawsze od spełnienia przez | |wnioskodawcę wszystkich ustawowych warunków z art. 64 § 1 OP. Niewątpliwie, zarówno "publicznoprawny" charakter potrącenia z art. 64 § 1 | |OP, jak i powszechnie przyjęta autonomia prawa podatkowego, uzasadniają zawężającą - w stosunku do konstrukcji cywilistycznej -regulację | |tej instytucji. Zastrzec jednak trzeba, że w obu przypadkach istnienie wierzytelności wzajemnej stanowi warunek sine qua non skuteczności| |potrącenia. | |Dokonując szczegółowej oceny skarżonej decyzji, realizowanej w kontekście stawianych jej zarzutów skargi, trudno nie zauważyć, iż | |zgłoszony wniosek w sprawie potrącenia zainicjował w istocie spór pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym o prawne skutki zawartej | |umowy cesji z dnia [...], analizowane w kontekście "przejścia" na wnioskodawcę wierzytelności niemieckiej spółki B o wypłatę nienależnie | |uiszczonych składek ZUS. Przy czym, w sprawie nie budziła zastrzeżeń sama możliwość przenoszenia tego rodzaju wierzytelności w drodze | |cesji, lecz fakt ich powstania i istnienia wierzytelności względem Skarbu Państwa. Z przedstawionych przez Spółkę dokumentów nie | |wynikało, aby to skarżąca nabyła wierzytelności określone w przedłożonym organom zawiadomieniu (z dnia 22 kwietnia 2010 r.), bowiem jego | |treść wskazuje jako stronę cesji spółkę C sp. z o.o. Nie może stanowić o przejściu wierzytelności na skarżącą Spółkę umieszczona na | |zawiadomieniu adnotacja, że cyt. "Od chwili powzięcia wiadomości o dokonanym przelewie wierzytelności proszę zwracać się w tej sprawie | |wyłącznie do nabywcy wierzytelności tj. A sp. z o.o.". Podkreślić przy tym należy, że organy podatkowe podjęły działania w celu | |ustalenia, który ze wskazanych podmiotów nabył wierzytelności, wzywając wnioskodawcę do przedłożenia umowy cesji, jednak Spółka pozostała| |bierna, nie tylko nie okazując umowy cesji ale nie przedstawiając żadnych wiarygodnych dokumentów na potwierdzenie swoich żądań. | |Jakkolwiek przepisy art. 122 i art. 187 § 1 OP nakładają na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego | |wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to nie oznacza to obciążenia organów nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów mających | |znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy wyłącznie strona dysponuje danymi pozwalającymi na ustalenie | |okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że potracenie zobowiązań podatkowych na wniosek podatnika, powoduje | |przesunięcie na stronę ciężaru wykazania spełnienia przesłanek z art. 64 § 1 OP, w tym istnienia wierzytelności, nadającej się do | |potrącenia w tym trybie. W rezultacie powyższego, właściwie już sam sygnalizowany element "sporny" co do beneficjenta umowy cesji (przy| |wymogu ustawy co do "bezsporności" wierzytelności) mógłby stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej. Zatem już tylko z tej przyczyny | |organy podatkowe były uprawnione do odmownego rozpatrzenia wniosku skarżącej Spółki, wskazując na brak wykazania przez stronę istnienia | |wierzytelności w stosunku do Skarbu Państwa. O ile bowiem zaległość podatkowa Spółki wynika ze złożonej deklaracji POG-4 za marzec 2011 | |r., to skarżąca nie wykazała skutecznie, wzajemnej wierzytelności, przysługującej jej względem Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu, orzekające w| |sprawie organy podatkowe słusznie uznały za podstawowy w stanie sprawy obowiązek strony skarżącej do wykazania ponad dołączone do wniosku| |dokumenty, że istotnie przysługuje jej wierzytelność, która mogłaby zostać przedstawiona do potrącenia z zaległym zobowiązaniem | |podatkowym. W ocenie Sądu (zbieżnej zresztą z oceną organów podatkowych), nie ulega bowiem wątpliwości, iż przedłożone przez stronę | |orzeczenia (o charakterze jedynie ustalającym) nie dokumentują - wbrew stanowisku wnioskodawcy - takiego faktu, albowiem nie kreują one | |żadnego prawa podmiotowego o cechach wierzytelności, a tym bardziej wierzytelności nadającej się do potrącenia w myśl przepisów prawa | |podatkowego. Wobec nie wykazania przez skarżącą Spółkę tego podstawowego warunku, co do zasady więc, w powołaniu na tę tylko przesłankę | |wykluczyć należało - w realiach sprawy - możliwość potrącenia, zgodnie z wnioskiem. Z tożsamych względów brak było podstaw do uznania | |argumentów strony odnośnie naruszenia art. 64 § 1 OP, co powinno jednocześnie zwalniać Sąd ze szczegółowego omawiania ustawowych warunków| |potrącenia na gruncie tego przepisu. Biorąc jednakże pod uwagę okoliczność, że organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji | |szczegółowo odniósł się do ustawowych przesłanek potrącenia, także Sąd zobowiązany był omówić trafność zaprezentowanej tam argumentacji. | |Należy podkreślić, że staranna analiza art. 64 § 1 OP, w powiązaniu z treścią żądania podatnika, pozwoliła organom podatkowym uzupełnić | |przeprowadzoną niejako "na wstępie" negatywną ocenę wniosku o dodatkowe przesłanki odmowy takie jak: brak wymagalności wierzytelności | |przedstawionej do potrącenia z zobowiązaniem podatkowym, jak również, źródło potencjalnego jej powstania, nie mieszczące się w żadnym z | |tytułów enumeratywnie wyliczonych w treści art. 64 § 1 pkt 1) - 6) OP. Przedstawioną argumentację organów podatkowych Sąd w pełni | |podziela, uznając też w całości za trafną argumentację tego Sądu zawartą w wyroku (z dnia 10.11. 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 821/11) | |zapadłym w analogicznej sprawie. | |Słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, że za "wymagalną" może uchodzić tylko taka wierzytelność, co do której minął już termin | |spełnienia świadczenia. Rozwijając tę myśl trzeba dodać, iż za wierzytelność należy uznać tylko takie prawo podmiotowe, które daje | |uprawnionemu - chronioną prawem - możliwość wystąpienia z roszczeniem o określone świadczenie, działanie, bądź zaniechanie. W stanie | |faktycznym sprawy, wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, takiego prawa nie można wyprowadzić z treści dołączonych do | |wniosku orzeczeń sądowych w sprawach ubezpieczeń społecznych, albowiem, jak to już zostało podkreślone, orzeczenia te nie tworzą sytuacji| |prawnej, z której można wywodzić o czyimkolwiek roszczeniu, w tym względem Skarbu Państwa. Orzeczenia te mają bowiem tylko charakter | |ustalający w zakresie okresu podlegania pracowników firmy B ubezpieczeniu społecznemu i jedyne co z tych wyroków wynika to - jak trafnie | |podniósł organ II instancji - obowiązek w/w spółki do odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne. | |Reasumując, skoro na podstawie przedłożonych przez stronę wyroków w sprawach ubezpieczeniowo - rentowych nie można wywodzić o powstaniu | |jakiejkolwiek wierzytelności, to tym bardziej, nie można przyjąć spełnienia warunku wymagalności roszczenia w rozumieniu art. 64 § 1 OP. | |Poczynione uwagi czynią - na tym etapie - drugorzędnymi rozważania odnośnie kwalifikacji samego źródła deklarowanej przez stronę | |wierzytelności, którego istotę strona - mylnie zresztą - utożsamiała wyłącznie z zawartą umową cesji. Dokument cesji (którego strona nie | |okazała) nie mógł sam w sobie przesądzać o powodzeniu wnioskowanego potrącenia, bowiem w myśl zasady, że "nie można przenieść więcej praw| |niż się posiada", zakres wierzytelności, jakimi dysponowała strona w powołaniu na umowę ich przejęcia od spółki niemieckiej, uzależniony | |był od rodzaju roszczeń, jakie przysługiwały spółce B na dzień przelewu. Sama umowa cesji stanowiła zatem jedynie legitymację dla strony | |skarżącej do domagania się potrącenia własnego zobowiązania podatkowego z wierzytelnościami względem Skarbu Państwa, które w stosunku | |pierwotnym miałyby powstać na linii Skarb Państwa - B. Poza tym, powołanie się na umowę cesji nie zwalniało strony od obowiązku | |wykazania, że konstruowane na jej podstawie żądanie potrącenia dotyczy grupy wierzytelności przeciwko Skarbowi Państwa, dopuszczonych do | |potrącenia przez ustawodawcę podatkowego na podstawie art. 64 § 1 OP. Podkreślenia wymaga, że z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (nr| |[...] z dnia [...]) wynika natomiast, iż powołany we wniosku wyrok NSA O/Z we Wrocławiu dotyczy opłaty skarbowej od umowy sprzedaży udziałów,| |która uległa przedawnieniu (już w chwili wydawania orzeczenia nie było podstaw do jej zwrotu) oraz że nie istniała z tego tytułu | |wymagalna wierzytelność wobec Skarbu Państwa. | |Powracając do zasadniczego wątku tej części rozważań wypada podkreślić, abstrahując od spornej w sprawie kwestii samego powstania | |wierzytelności przedstawionej do potrącenia, że ustawodawca podatkowy nie wprowadza generalnego prawa potrącania zobowiązań podatkowych | |ze wszystkimi wierzytelnościami, jakie podatnik posiada względem Skarbu Państwa. Wątpliwości interpretacyjnych nie pozostawia tu sama | |treść art. 64 § 1 OP, która wyraźnie wskazuje na określone tylko tytuły powstania wierzytelności, dopuszczone do potrącenia w trybie | |przepisów ustawy podatkowej (punkty od 1) do 6) art. 64 § 1 OP. Bez wątpienia, jak słusznie dostrzegły to organy podatkowe, przedstawione| |przez stronę orzeczenia sądowe nie mieszczą się w żadnym z podpunktów enumeratywnie ukształtowanego katalogu zdarzeń prawnych, co również| |i na tej podstawie nakazywało uznać bezzasadność zgłoszonego wniosku o potrącenie, a w konsekwencji także bezzasadność skargi na decyzję | |organu odwoławczego utrzymującą w mocy niekorzystne dla strony stanowisko organu podatkowego I instancji. W uzupełnieniu tej części | |rozważań należy podkreślić, iż jakkolwiek - formułując podstawy wniosku - strona wskazała na art. 64 § 1 pkt 1 OP, to powołana przez nią | |podstawa zgłoszonego potrącenia formalnie tylko czyniła zadość przepisom Ordynacji podatkowej. Trzeba bowiem przypomnieć, że przepis art.| |64 § 1 pkt 1) OP odsyła do wierzytelności powstałych w następstwie orzeczeń sądowych wydanych w trybie art. 417 i art. 417² KC. | |Tymczasem, orzeczenia przedstawione przez stronę, pomimo formalnej kwalifikacji ich do pkt 1 (§ 1 art. 64 OP), nie spełniały wymogu tego | |rodzaju orzeczeń albowiem nie dotyczyły orzeczenia o odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę lub krzywdę wyrządzoną przez niezgodne z | |prawem działanie (względnie zaniechanie) przy wykonywaniu władzy publicznej. | |Odnosząc się szczegółowo do licznych zarzutów skargi w zakresie, w jakim nie zostały one uwzględnione na wcześniejszym etapie rozważań, | |Sąd stwierdza brak argumentów przemawiających za ich uwzględnieniem. I tak, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121 § | |1 OP, uzasadniany naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych. W sprawie Sąd nie dopatrzył się, aby w razie wątpliwości orzekano | |na niekorzyść strony. Co więcej, analiza treści zaskarżonej decyzji potwierdza, iż w stanie sprawy niewątpliwym było, że strona nie | |dysponuje - wypełniającymi kryteria z art. 64 § 1 OP - wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa, które mogłyby kompensować ciążące na niej | |zaległości podatkowe. Jedynymi wątpliwościami, jakie towarzyszyły orzekającym w sprawie organom, były początkowo właśnie wątpliwości | |dotyczące spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki posiadania wzajemnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Wątpliwości te zostały | |wyeliminowane w następstwie przeprowadzonego na tę okoliczność postępowania wyjaśniającego w organach rentowych (ZUS) i organach | |podatkowych. Fakt, iż wynik tego postępowania okazał się niekorzystny dla strony skarżącej nie może sam w sobie stanowić skutecznego | |uzasadnienia dla zarzutu, że w sprawie organy podatkowe działały na niekorzyść podatnika. | |W zakresie zarzutu nieprawidłowego (w ocenie skarżącej) żądania od strony przedłożenia umowy cesji oraz części uzasadnień wyroków, na | |które powoływała się Spółka we wniosku, Sąd zauważa, że strona, jako wnioskodawca, winna była przedłożyć zarówno umowę cesji jak i | |wszystkie wyroki wraz z ich uzasadnieniem. Skoro tego nie uczyniła, organ podatkowy, dążąc do załatwienia sprawy, posiadał uprawnienie do| |żądania dostarczenia przez stronę potrzebnych do wyjaśnienia sprawy dowodów. Ponadto, wbrew stanowisku strony, poza wyrokiem NSA, | |uzasadnieniem którego dysponowały organy podatkowe, pozostałe wyroki zapadły nie w sądach administracyjnych (nie dotyczyły one spraw | |podatkowych, w których organy podatkowe były stroną) lecz w sądach powszechnych (Sądach Okręgowych i Sadach Apelacyjnych w L. i we W. - | |Wydziały Pracy i Ubezpieczeń Społecznych). | |W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 124 OP trzeba stwierdzić, że - wbrew stanowisku skarżącej - motywy działania organów podatkowych | |zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w decyzjach obu instancji. Uzasadnienia decyzji spełniają wymogi art. 210 § 4 OP, obok | |wskazania dlaczego w sprawie nie przyjęto istnienia wzajemnej wierzytelności względem Skarbu Państwa, zawierają szczegółowe odniesienie | |się do poszczególnych przesłanek z art. 64 § 1 OP, stanowiąc syntetyczną analizę treści tego przepisu i wyjaśniając przy tym przyczyny, z| |powodu których wniosek skarżącej został rozpatrzony odmownie. | |Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 125 § 1 OP, uzasadniany w skardze opieszałością prowadzonego postępowania. Strona nie wykazała | |przy tym, aby zarzucane opóźnienie w wydaniu decyzji miało (lub mogło mieć) istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogło| |by skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o | |postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymaga też podkreślenia, że wydłużone postępowanie miało związek z podjętymi przez organ | |czynnościami dowodowymi w zakresie ustalenia, czy istotnie wnioskodawca posiada, nadające się do potrącenia, wierzytelności wobec Skarbu | |Państwa. Motywy takiego działania stanowiły zatem dowód staranności organów orzekających w dążeniu do prawdy obiektywnej. Formułowanie na| |tym tle zarzutu naruszenia ram czasowych stanowi zatem nadużycie prawa i nie może zasługiwać na uwzględnienie. | |Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 233 § 2 OP. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, zebrany w | |sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia w trybie ponownego rozpoznania | |sprawy. Bierność strony i nieprzedłożenie przez nią dowodów na potwierdzenie wnioskowanych żądań, nie uzasadnia uzupełnienia | |postępowania, w szczególności że organ podjął w tym zakresie wszelkie możliwe działania i umożliwił stronie czynny udział w sprawie. | |W kwestii naruszenia art. 64 OP poprzez niewydanie decyzji w terminie 7 dni, wskazać należy, że zarzut ten jest całkowicie niezasadny, | |bowiem przywołany przepis nie nakłada na organy obowiązku rozpatrzenia sprawy w takim terminie. | |W ocenie Sądu, równie bezzasadny i pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut naruszenia art. 122 OP w zakresie niedokładnego wyjaśnienia | |stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia | |stosunku prawnego – cesji wierzytelności. Organ w rozpoznawanej sprawie nie dokonywał analizy skuteczności umowy cesji, na którą | |powoływała się skarżąca, ponieważ mimo wezwania organu, strona – będąca wyłącznym dysponentem tej umowy, nie udostępniła jej organom dla | |potrzeb prowadzonego postępowania. Skoro więc organy nie analizowały umowy cesji, gdyż jej nie posiadały, to nie można skutecznie stawiać| |organom zarzutu, że nieprawidłowo oceniły skutki tej umowy i dokonały błędnej wykładni art. 509 K.c. i następnych, odnoszących się do | |instytucji cesji. Również niezasadne było wnoszenie do sadu powszechnego powództwa o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku | |prawnego pomiędzy skarżącą a spółką B na podstawie umowy cesji. Jak słusznie przyjęto w decyzji, organ podatkowy nie może zwracać się do | |sądu powszechnego z powództwem o ustalenie przez ten sąd stanu faktycznego. | |Nie było też podstaw do analizy, czy do spornej czynności prawnej (cesji wierzytelności) mają zastosowanie przepisy polskiego czy | |niemieckiego kodeksu cywilnego. Zatem jako chybiony należało ocenić zarzut naruszenia art. 509 i nast. KC oraz art. 398 - 413 | |niemieckiego Kodeksu Cywilnego (BGB) poprzez odmowę uznania skuteczności zawartej przez wnioskodawcę umowy cesji. W ustosunkowaniu do | |tego zarzutu wymaga podkreślenia, iż poddając ocenie umowę cesji organy podatkowe nie kwestionowały - co do zasady - skuteczności takiej | |umowy (istnienia ustanowionego w niej stosunku prawnego), a jedynie wyjaśniały wątpliwości, czy na podstawie przedłożonych przez stronę | |orzeczeń sądowych można wyprowadzić wniosek, że umowa ta obejmowała jakiekolwiek wierzytelności. Ustalenie tej przesłanki było w sprawie | |kwestią kluczową, ponieważ nie ulega wątpliwości, że potrącenie zobowiązania następuje zawsze w relacji do wzajemnej wierzytelności, | |która nie została zaspokojona. Odmowa przyjęcia, iż w następstwie zawartej cesji strona (jako cesjonariusz) stała się wierzycielem Skarbu| |Państwa stanowiło konsekwencję oceny, że zdarzenie prawne (sytuacja prawna) przedstawione jako wierzytelność nie mogło być za takie | |uznanie. Ustalenie takiego faktu mieściło się w granicach dowodowych uprawnień organów podatkowych w ramach procedury z art. 64 § 1 OP i | |nie naruszało materialnych przepisów prawa cywilnego (tak krajowego, jak i niemieckiego). | |Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego - art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach | |hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) oraz art. 8 pkt 1 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE, jak również - sprzężonych z nimi - zarzutów | |naruszenia art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, a także innych (bez sprecyzowania) przepisów Ustawy Zasadniczej, w zakresie w| |jakim odnoszą się one do podważenia legalności przepisów ustawy o grach hazardowych oraz prawidłowości powstałych w oparciu o te przepisy| |obciążeń podatkowych skarżącej, należy podnieść, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed | |sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga sprawę nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, | |związany jest jednak granicami sprawy. Zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego oznacza, że przedmiotem postępowania sądowego staje | |się ta sama sprawa, która została rozstrzygnięta przez organy i Sąd nie może uczynić przedmiotem oceny legalności innej sprawy | |administracyjnej niż ta, która została rozstrzygnięta. | |Skoro sprawą będącą przedmiotem rozpoznania przez organy była zasadność wniosku w przedmiocie potrącenia zaległości podatkowej, to ten | |przedmiot wyznacza granice postępowania sądowego. W postępowaniu sądowym nie mogły być zatem poddane ocenie zarzuty dotyczące mocy | |wiążącej przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w tym art. 139 ust. 1 ww. ustawy) jak również kwestie | |zasadności i wymiaru ciążącego na stronie zobowiązania w podatku od gier. Z tych samych względów nie mogły być przedmiotem oceny w ramach| |trybu uruchomionego na podstawie art. 64 § 1 OP zarzuty odnoszące się do problematyki notyfikacji ustawy o grach hazardowych, albowiem | |nie jest to tryb właściwy, tak dla wiążącego ustalenia wymiaru tego zobowiązania, jak i badania ewentualnych naruszeń dyrektyw | |wspólnotowych. Postępowanie zainicjowane wnioskiem o dokonanie potrącenia nie może zatem "siłą zarzutów skargi" przeistoczyć się w | |stadium postępowania orzeczniczego, a do tego w istocie sprowadzałoby się rozpoznanie tej części zarzutów skargi. Zatem ocena zarzutów | |nie mających związku z legalnością działań organów podatkowych orzekających na podstawie i w granicach kompetencji wyznaczonych treścią | |art. 64 § 1 OP pozostała poza zakresem rozważań Sądu objętych zaskarżoną sprawą. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli skarżąca Spółka| |kwestionuje legalność i prawidłowość zaległości podatkowej, którą chce skompensować z wierzytelnościami, to kwestionując ich przymiot | |bezsporności neguje tym samym kolejny warunek pozwalający na zastosowanie instytucji potrącenia. | |W tym miejscu należy się odnieść do oddalenia przez Sąd wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania oraz nieuwzględnienia wniosku o | |wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, które to wnioski związane były z postępowaniami | |dotyczącymi legalności przepisów ustawy o grach hazardowych. Jak wykazano wyżej, Sąd jest związany granicami sprawy. W sprawie będącej | |przedmiotem oceny Sądu nie były stosowane kwestionowane przez skarżącą przepisy, zatem nie było podstaw do występowania z pytaniem | |prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z tych samych względów Sąd nie zawiesił postępowania do momentu udzielenia| |przez ETS odpowiedzi na pytanie prejudycjalne skierowane do niego przez WSA w Gdańsku w sprawach o sygn. akt: III SA/Gd 261/10; III | |SA/Gd 262/10; III SA/Gd 352/10, gdyż przedmiotem pytania jest wykładnia przepisów ustawy o grach hazardowych, nie mających zastosowania w| |niniejszej sprawie. | |Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy | |z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – oddalił skargę, jako | |nieuzasadnioną. |