I SA/Wr 1479/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T.K. przy udziale uczestnika postępowania K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej. W sprawie, postanowieniem z dnia 1 lutego 2013 r. skarżącemu, T.K., przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika T.K. został wyznaczony dor. pod. S. Z., który po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniósł skargę kasacyjną. W tym zakresie pełnomocnikowi przyznane zostało wynagrodzenie postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. Ponadto, postanowieniem z 28 sierpnia 2013 r. prawo pomocy w zakresie całkowitym (w tym zakresie ustanowienia doradcy podatkowego) przyznane zostało uczestnikowi postępowania, K. K., a jako pełnomocnik z urzędu wyznaczony również został dor. pod. Sł. Z. Pełnomocnik w związku z tym ponownie złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z powyższej regulacji wywieść należy, że wynagrodzenie przysługuje pełnomocnikowi z urzędu wyłącznie za czynności faktycznie wykonane. W niniejszej sprawie, do takich czynności, wykonanych w zakresie niezbędnym, zakwalifikować należało skargę kasacyjną wniesioną w imieniu skarżącego. W tym też zakresie pełnomocnikowi zostało już zasądzone wynagrodzenie. Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby ww. pełnomocnik dokonał jakichkolwiek innych, dodatkowych czynności, w imieniu uczestnika postępowania, dla którego był wyznaczony. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do zasądzenia w niniejszej sprawie dodatkowych kosztów pomocy prawnej, która faktycznie nie została K. K. udzielona. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.