I SA/Wr 1487/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące III, VIII-XII 2009 r. oraz umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego dotyczącego miesięcy IV, V-VII 2009 r. postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 7 listopada 2011 r. Skarżący, w wyniku postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wniósł ponownie o wstrzymanie jej wykonania, powołując się na pogorszenie sytuacji finansowej. Podał, że załączone dokumenty jednoznacznie pokazują, że sytuacja ta pogorszyła się w stosunku do stanu z sierpnia 2011 r. – skarżący ma bowiem więcej należności i zobowiązań nierozliczonych. Obecnie zatrudnia 18 pracowników, natomiast wyegzekwowanie tak dużej kwoty zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją (141.388 zł) spowoduje utratę płynności finansowej i pozbawi możliwości uregulowania zobowiązań wobec pracowników, dostawców towarów, a także zobowiązań publicznoprawnych. Dokumentacja, która została załączona do wniosku – zdaniem skarżącego – nie tylko uprawdopodabnia, ale wręcz udowadnia, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do znacznej, niepowetowanej szkody. Do wniosku załączone zostały: bilans oraz rachunek zysków i strat ze stanem na październik 2011 r., wydruki z rachunków bankowych z wykazanym saldem na koniec października 2011 r. oraz wydruk z rozrachunków ze stanem na ten sam dzień. Z dokumentacji tej wynika, że na koniec października 2011 r. aktywa trwałe skarżącego miały wartość według bilansu 1.405.279 zł, w tym budynki, lokale i obiekty inżynierii lądowej i wodnej – 1.152.109,97 zł. Przychody netto wyniosły do tej daty wniosły 2.520.592,33 zł i odnotowano zysk netto 92.063,11 zł. Na rachunkach bankowych salda dostępny wynosiły: 347.632,56 zł (na dzień [...] listopada 2011 r. – było to już 188.994,63 zł), 1.366,55 zł, 8.890, 03 zł, 2.834,88 zł, 29.363,35 zł, 25.708,68 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym przedmiocie, co uniemożliwiło dokonanie oceny zasadności żądania skarżącego. Mając na uwadze kolejny wniosek w sprawie, z uzasadnieniem oraz stosowną dokumentacją, należało go rozpoznać w oparciu o przytoczony wyżej przepis oraz art. 61 § 3 powołanej ustawy procesowej, który określa przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Z racji, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. W niniejszej sprawie wnioskodawca po części skonkretyzował, jakie szkody mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Przedłożył też dokumenty na poparcie powołanych we wniosku okoliczności. Jednakże, w ocenie Sądu, przesłanki zastosowania wnioskowanej instytucji, nie zostały przez stronę wykazane. Skarżący przede wszystkim uzasadnia, że wyegzekwowanie kwoty zobowiązania w podatku akcyzowym spowoduje utratę płynności finansowej, a w rezultacie pozbawienie możliwości regulowania na bieżąco zaciągniętych zobowiązań wobec kontrahentów i pracowników. Wskazać jednak należy, że zgodnie z danymi wykazanymi w załączonym bilansie, wartość składników majątku trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, wynosiła na koniec października 2011 r. łącznie 1.405.279 zł. W tym wartość budynków, lokali i innych obiektów określona została na 1.152.109,97 zł. Przychody netto do października 2011 r. wyniosły ponad 2.500.000 zł. Mając zatem na względzie powyższe wielkości, uiszczenie określonego podatku akcyzowego w wysokości 141.388 zł mogłoby prowadzić co najwyżej do uszczuplenia zakresu działalności gospodarczej, ale nie do jej całkowitej likwidacji. Być może wiązałoby się to z koniecznością redukcji zatrudnienia, jednakże taka okoliczność nie może być kwalifikowana jako trudny do odwrócenia skutek. Ponowne rozszerzenie prowadzonej działalności daje bowiem możliwość utworzenia nowych miejsc pracy. Przy prowadzeniu działalności o takich rozmiarach, skarżący ma poza tym możliwość zaciągnięcia kredytu na pokrycie zobowiązania podatkowego, który mógłby zostać spłacony w momencie zwrotu podatku, jeżeli okaże się, iż był on pobrany nienależnie. W istocie stanowiłoby to powiększenie rozmiarów zobowiązań, jednakże przy obecnej ich wielkości z tytułu pożyczek i kredytów, które wynoszą – zgodnie z bilansem – ponad 1.200.000 zł, kwota podatku określonego zaskarżoną decyzją nie spowoduje już wielkiej różnicy w sytuacji finansowej firmy prowadzonej przez skarżącego. Sąd nie miał możliwości ustosunkowania się do twierdzenia skarżącego, iż zwiększyła się liczba zobowiązań nierozliczonych. Wprawdzie zostało przedłożonych kilkanaście stron rozrachunków za sierpień i październik 2011 r., jednakże bez dodatkowych wyjaśnień ani zbiorczych kwot zobowiązań. Z kolei dokonywanie obliczeń nie leży w gestii Sądu, gdy to strona wnosi o uwzględnienie żądania wniosku . W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nadal nie zostało uprawdopodobnione, aby wykonanie decyzji wskazanej w sentencji niniejszego postanowienia, spowodowało niepowetowaną dla skarżącego szkodę. Tym samym brak było podstaw do zmiany postanowienia, którym Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonego aktu. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 4 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak sentencji.