I SA/Wr 1487/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące III, VIII-XII 2009 r. oraz umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego dotyczącego miesięcy IV, V-VII 2009 r. odrzucić wniosek. Skarżący, po wniesieniu zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2011 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wniósł o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek jest niedopuszczalny. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) reguluje w art. 61 § 3 instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przytoczonej regulacji wynika zatem, że wstrzymaniu podlegają tylko akty lub czynności podjęte przez organ administracji publicznej, które następnie zostały zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Żaden jednak przepis powołanej ustawy nie przewiduje instytucji wstrzymania zaskarżonych orzeczeń sądowych. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego należało ocenić jako niedopuszczalny, co warunkowało jego odrzucenie. Końcowo wyjaśnić należy, że w świetle art. 194 § 1 powołanej ustawy procesowej, na niniejsze postanowienie nie służy środek zaskarżenia. Przepis ten stanowi bowiem, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Skoro ustawa nie zawiera regulacji, która mogłaby stanowić podstawę prawną przedmiotowego wniosku, to tym bardziej brak jest podstawy do tego, aby postanowienie stwierdzające jego niedopuszczalność mogło być zaskarżone. Dodać trzeba, że brak środka zaskarżenia nie narusza tutaj uprawnienia strony do obrony jej praw w przed sądem. Wniesienie zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu skutkuje tym, iż orzeczenie to jest nieprawomocne, a o jego mocy wiążącej zadecyduje ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.