I SA/Wr 1489/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi P. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu argumentując, że organy podatkowe obu instancji ustaliły zawyżoną wartość zobowiązania podatkowego od nabytych praw majątkowych w oparciu o operat nierzetelny, sporządzony z rażącym naruszeniem przepisów. Wykonanie postanowienia, zdaniem skarżącego, naraża go na pokrycie rażąco zawyżonego zobowiązania podatkowego, dlatego też winno być wstrzymane do czasu prawomocnego rozpoznania wywiedzionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie zaskarżonym aktem jest postanowienie, którym organ podatkowy obciążył skarżącego kosztami postępowania w kwocie 246 zł, w związku ze sporządzonym przez biegłego rzeczoznawcę operatem szacunkowym. Co za tym idzie, ewentualna niepowetowana szkoda winna być efektem wyegzekwowania tychże kosztów, a nie zobowiązania podatkowego, które zostało ustalone w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego. Następnie zaakcentowania wymaga, iż instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu, bowiem ten aż do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Jeśli zaś chodzi o powód wstrzymania wykonania postanowienia, czyli prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek jego wykonania, chodzi tu o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczny akt administracyjny podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie natomiast skarżący nie dość, że powoływał się na okoliczności związane nie z kosztami postępowania podatkowego, a z zobowiązaniem podatkowym, to faktycznie powoływał się jedynie na rażące naruszenie przepisów, a więc kwestię, która podlega już merytorycznemu rozpoznaniu. W tym stanie rzeczy nie było jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny zasadności przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy procesowej, Sąd postanowił jak w sentencji.