I SA/Wr 149/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy z wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 21 października 2010r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący jest osobą w podeszłym wieku , schorowaną, posiada dwa lokale o powierzchniach 51 m2 i 31 m2 , lokatę w kwocie 1000 zł, łącznie z żoną osiąga dochód w kwocie 2.947,00 zł miesięcznie. Wniosek został postanowieniem Referendarza z dnia 01.03.2011r. oddalony. Skarżący od postanowienia nie wniósł sprzeciwu. W dniu 16.05.2012r. do tut. Sądu na urzędowym formularzu PPF wpłynął kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Skarżący ponownie podniósł, że jest z osobą w podeszłym wieku i schorowaną. Skarżący we wniosku podał, że posiada dwa lokale o powierzchniach 51 m2 i 31 m2 i łącznie z żoną dysponuje dochodem w kwocie 3.238,01 zł miesięcznie. Skarżący nie przedłożył uzupełniającej dokumentacji, do czego został wezwany. Postanowieniem z dnia 29.06.2012 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił przyznania prawa pomocy. W sprzeciwie z dnia 17.07.2012r. od powyższego orzeczenia skarżący podniósł, że Referendarz błędnie wyliczył łączny dochód skarżącego i jego żony, a żądanie dodatkowych informacji uznał za działanie na zwłokę oraz narażanie go na dodatkowe koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że złożony przez skarżącego wniosek jest kolejnym w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 01.03.2011r. Referendarz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu wniosku z dnia 21.10.2010r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a skarżący nie wniósł od tego orzeczenia sprzeciwu i na wezwanie nie uiścił wpisu od skargi. Skutkowało to odrzuceniem skargi postanowieniem Sądu z dnia 04.07.2011r. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do odrzucenia sprzeciwu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w podlega rozpoznaniu przez sąd. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z regulacją art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane, gdy osoba fizyczne wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślić należy, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy także, że prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i powinno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Prawo pomocy powinno być więc udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu oraz bez majątku, które ze względu na okoliczności życiowe są pozbawione środków do życia, bądź też ich środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie powołał żadnych nowych okoliczności kształtujących stan faktyczny sprawy, w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że jego sytuacja uległa pogorszeniu. Przeciwnie, w pierwszym wniosku podał, że dochód pozostający do jego dyspozycji dochód wynosi 2.947,00 zł miesięcznie, obecnie podaje, że dysponuje dochodem w kwocie 3.238,01 zł miesięcznie. Skarżący pomimo wezwania dokonanego w oparciu o art. 255 p.p.s.a., nie przedłożył dodatkowych dokumentów, które wykazałyby jego rzeczywistą sytuację majątkową. Reasumując, prawo pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania sądowego ze środków publicznych i przez to zwolnienie z obowiązków ponoszenia kosztów postępowania sądowego powinno się sprowadzać wyłącznie do przypadków, w którym zdobycie przez stronę środków do sfinansowania udziału w tym postępowaniu jest niemożliwe (tak też postanowienie Wsa we Wrocławiu z dnia 2009-03-09 sygn. akt II SAB/Wr 32/08, LEX nr 603148). Skarżący nie wykazał zaś, że nie jest w stanie zgromadzić środków na pokrycie kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego z wyboru. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.