I SA/Wr 149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje paraliż finansowy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zastosowanie instytucji przewidzianej w w/w przepisie, stanowi wyjątek od zasady wykonalności aktu i z tego powodu powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które wskazują na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wobec powyższego, na wnioskującym spoczywa obowiązek dokładnego określenia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/05, LEX nr 1405505). Jeżeli strona nie przytoczy wystarczających okoliczności pozwalających na ocenę, czy wykonanie danego aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu, jako że w tym zakresie nie orzeka z urzędu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżący nie podał żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze zawarto jedynie stwierdzenie, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny z tego powodu, iż jej wykonanie spowoduje paraliż finansowy skarżącego. Skarżący tym samym nie wskazał (i nie wykazał), jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jego majątku w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem jedynie do strony skarżącej domagającej się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że wykonanie kwestionowanej decyzji wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.