I SA/Wr 1491/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Za. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że organy podatkowe orzekające w sprawie w oparciu o nierzetelny i sporządzony z rażącym naruszeniem przepisów operat szacunkowy ustaliły zawyżoną wartość zobowiązania podatkowego od nabytych praw majątkowych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie znajduje podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika również, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, w kontekście szczątkowej argumentacji strony zawartej w rozpatrywanym wniosku, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, gdyż taka ocena dokonana w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałaby niedopuszczalną przedwczesną ocenę legalności zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny zasadności przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.