I SA/Wr 150/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi R.W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia 8 kwietnia 2010 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r., na skutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 693/10, postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. R.W. (zwany dalej skarżącym) wraz ze skargą na wskazane w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., złożył dodatkowo dwa pisma, w których zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych (pismo z dnia 26 lipca 2010 r.) oraz o "przyznanie mu adwokata z urzędu" (pismo z dnia 27 lipca 2010 r.). W samej skardze również zamieszczono wniosek o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze, że omawiane wnioski nie zostały złożone na urzędowych formularzach, w dniu 16 września 2010 r. doręczono skarżącemu wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu, w terminie 7 dni, formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF", pouczając jednocześnie, że niezłożenie wniosku na formularzu w terminie siedmiu dni skutkować będzie jego pozostawieniem bez rozpoznania. Wyznaczony termin upływał w dniu 23 września 2010 r. Skarżący nie przesłał jednak wniosku na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z dnia 21 października 2010 r. referendarz w Wojewódzkim Sadzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia w tej sprawie doręczono skarżącemu w dniu 8 listopada 2010 r. Skarżący w dniu 15 listopada 2010 r. skierował do tutejszego Sądu obszerne pismo zatytułowane "Skarga", z którego treści wynika, że kwestionuje stanowisko zawarte w zarządzeniu referendarza. W dniu 26 listopada 2010 r. Sąd ponownie przesłał skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" wzywając jednocześnie do przedłożenia w terminie 7 dni wypełnionego formularza pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo w tej sprawie doręczono skarżącemu w dniu 1 grudnia 2010 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie nadesłał wniosku na formularzu "PPF". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika treści złożonych wniosków skarżący wnioskuje o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na wstępie rozważań wyraźnie podkreślić należy, że podstawą pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest fakt niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, podobnie jak miało to miejsce w zarządzeniu referendarza. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania oznacza, że Sąd nie proceduje merytorycznie nad zasadnością wniosku, a ogranicza się do stwierdzenia, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że wraz z wezwaniem Sądu z dnia 26 listopada 2010 r. (doręczonym skutecznie w dniu 1 grudnia 2010 r.), także przesłano skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Art. 252 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, zaś złożony w innej formie pozostawia się bez rozpoznania, o czym stanowi wprost art. 257 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 p.p.s.a. oraz 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.