I SA/Wr 1502/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1502/16 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego olejów smarowych postanawia: odrzucić zażalenie. R. O. wniosła w tej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 20.01.2017 r. referendarz sądowy nie uwzględnił powyższego żądania skarżącej. Po rozpoznaniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20.02.2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego. Pismem z dnia 07.03.2017 r. – nazwanym: "Zażaleniem" skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. t. Dz. U. z 2016 r. po. 718 ze zm.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść wskazanych regulacji nie pozostawia wątpliwości, że od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Postanowienie Sądu z dnia 20.02.2017 r. jest zatem prawomocne. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ww. ustawy procesowej.