I SA/Wr 1510/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : uchylenia postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II. przyznać od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokat A. Ł. kwotę 309,80 zł (słownie: trzysta dziewięć złotych 80/100) tytułem zastępstwa procesowego. Skarżący J.i J. J. zaskarżyli postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r. o nr [...]uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [..] r. o nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty należności z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Gminę S.. Skarżący w skardze z dnia 30 sierpnia 2007 r. (uzupełnionej kolejnymi pismami procesowymi) wnieśli o zwrot nienależnie pobranych od nich pieniędzy. Zdaniem skarżących, z uwagi na bezprawne zagarnięcie części gruntu przez Gminę, łączna powierzchnia gruntu przyjętego do opodatkowania jest faktycznie mniejsza, co w konsekwencji stanowi, iż dochodzony podatek jest nienależny. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...]r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu wraz z przytoczoną tam argumentacją. Zasadniczym powodem podjętego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ, iż zaskarżone postanowienie było skierowane wyłącznie do skarżącego, gdy tymczasem stroną postępowania jest zarówno skarżący jak i skarżąca, co stanowi naruszenie art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Na rozprawie w dniu 6 października 2006 r. aplikant adwokacki M. O. - K. powołując się na upoważnienie otrzymane od adwokat A. Ł. oświadczyła, iż cofa skargę, ponieważ wniesienie niniejszej skargi było spowodowane niezrozumieniem przez skarżących istoty rozstrzygnięcia oraz wniosła o zasądzenie na rzecz pełnomocnika nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu egzekucyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Przykładowo, postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - w skrócie p.p.s.a.), jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę lub też z innych przyczyn stanie się ono bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż złożone na rozprawie przez pełnomocnika skarżących oświadczenie o cofnięciu skargi spowodowało bezprzedmiotowość postępowania toczącego się przed tutejszym Sądem. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających uznanie dokonanych przez pełnomocnika czynności za prawnie dopuszczalne. W myśl art. 60 p.p.s.a. skarżący może skutecznie cofnąć skargę o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi może nastąpić poprzez złożenie do protokołu rozprawy stosownego oświadczenia, które nie może budzić wątpliwości, co do treści. Cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 144 sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia. Tak więc cofnięcie skargi dopiero po tej dacie jest bezskuteczne. Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 199 w związku z art. 205 § 2 i 3 oraz w związku z art. 250 p.p.s.a.