I SA/Wr 1511/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant: Katarzyna Motyl, Po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. przy udziale sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...]Nr [...], zmieniającą, w wyniku zwrócenia sprawy przez organ II instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego, decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego A Spółka Akcyjna w podatku od nieruchomości za 2007 r. Strona była posiadaczem budynków i gruntów oraz właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie usług telekomunikacyjnych, położonych na terenie gminy M. Uznając sieci telekomunikacyjne za budowlę stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wartość początkową linii kablowych wliczono do podstawy opodatkowania, przyjmując ją na podstawie deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 23.02.2007 r., uwzględniając także powierzchnię gruntów oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazaną w deklaracji na podatek od nieruchomości. Strona w deklaracji z dnia 18.01.2007 r. oraz z dnia 23 lutego 2007 r. na podatek od nieruchomości za 2007 r. wykazała do opodatkowania m. in. budowle o wartości 6.076.967,0 zł. W korekcie deklaracji podatkowej złożonej w dniu 10.09.2007 r. strona wykazała budowle o wartości 3.088.846,00 zł., wyjaśniając, że wartość budowli została zmniejszona o wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej, które nie podlegają opodatkowaniu. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wydaną po uzupełnieniu poprzednio wydanej decyzji w zakresie wymiaru zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem wykazanej do opodatkowania powierzchni gruntów związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ odwoławczy powołując się na obowiązujące przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawo budowlane, a także poglądy orzecznictwa sądowego i doktryny stwierdził, że gdy kable telekomunikacyjne umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną umożliwiają użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas jako budowla stanowią przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dla uznania budowli za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wystarczy, że znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy, chyba, że nie mogą być wykorzystane w działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podniósł organ odwoławczy, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym projektu budowlanego i wykonawczego oraz decyzji zatwierdzających projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budowy telefonicznej sieci doziemnej i kanalizacji telefonicznej oraz posadowienia szaf telekomunikacyjnych – wybudowano kanalizację telefoniczną, szafy kablowe, szafy SDA (ONU) z przyłączami energetycznymi, słupki kablowe oraz słupy oznaczeniowe w miejscowościach gminy M. Z projektu budowlanego wynika, że nakazano budowę kanalizacji telefonicznej z rur polipropylenowych o średnicy zew. 110 mm, kable światłowodowe prowadzone będą w rurze propylenowej HDPE o średnicy 40 mm na całej długości z rurą zapasową, kable telefoniczne instalacyjne doziemne zabezpieczone będą rurami HDPE. Z wniosku strony z dnia 18.04.2001 r. wynika, ze inwestycja obejmuje budowę i rozbudowę kanalizacji, kabli doziemnych oraz lokalizację słupków kablowych, szaf telekomunikacyjnych, central kontenerowych oraz przy łączy energetycznych dla szaf telekomunikacyjnych. Z decyzji Wójta Gminy M. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23.05.2001 r. wynika, że inwestycja obejmuje budowę i rozbudowę kanalizacji telefonicznej. Odwołując się do powołanych regulacji prawnych i ustalony stan faktyczny uznał organ, że sporne linie kablowe wraz z kanalizacją stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawo budowlane. Kable te służą jako sieć telefoniczna w poszczególnych miejscowościach gminy M., ułożone są w kanalizacji technicznej i łącznie z tą kanalizacją umożliwiają użytkowanie obiektu budowlanego jako całości zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. przesyłem sygnału telefonicznego. Stwierdził organ, że w sprawie budowlą jest linia telekomunikacyjna, na którą składają się wzajemnie ze sobą powiązane i tworzące funkcjonalną całość takie elementy składowe jak: linie kablowe, kanały kablowe i studzienki kanalizacyjne. Kable wraz z kanalizacja zapewniają prawidłowe funkcjonowanie sieci magistralnej. Strona prowadzi działalność telekomunikacyjną więc budowle będące w jej posiadaniu są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołał się organ na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, stwierdzających, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych w celu realizacji określonego zadania. Jako podstawę opodatkowania przyjął organ I instancji dane wykazane przez stronę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r., podkreślając, że kilkakrotnie zwracał się do strony o przedłożenie m. in. ewidencji środków trwałych prowadzonych dla nieruchomości, a strona konsekwentnie odmawiała wywiązania się z tego obowiązku. Powołał organ wyrok NSA z dnia 17.08.2010 r. (sygn. IIFSK 482/09), w którym Sąd ten przyjął, że w ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego organ winien wezwać podatnika do przedłożenia wykazu budowli z podaniem wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji i na tej podstawie ustalić wartość linii kablowych. Stwierdził organ, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania, w szczególności w odniesieniu do linii kablowych organ I instancji oparł się na danych wynikających z deklaracji na 2007 r. złożonej przez stronę, w której strona obliczyła wysokość zobowiązania podatkowego uwzględniając wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej, korygując w kolejnej deklaracji wysokość zobowiązania podatkowego o wartość linii kablowych. W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: art.,. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby: że A S.A. jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości, należące do strony linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co łącznie oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, iż zaistniał przedmiot opodatkowania oraz, że wartość spornych linii kablowych, która, przy założeniu ich opodatkowania, winna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odpowiada wartości wykazanej przez stronę w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy co skutkuje brakiem ustalenia podstawy opodatkowania. Ponadto zarzuciła strona naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej mimo, że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko i jego uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Przeprowadzając we wskazanym zakresie kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo. Przedmiotem sporu jest kwestia prawidłowości uznania przez organy podatkowe za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej, a w konsekwencji stwierdzenia, iż stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy wskazuje jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości m. in. "budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Pozostałe wskazane w tym przepisie przedmioty opodatkowania nie mają zastosowania w sprawie, albowiem linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej nie można zaliczyć ani do nieruchomości, ani też do budynków lub ich części, w związku z czym nie ma potrzeby rozważać zakresu tych pojęć. Poszukując znaczenia wskazanego przedmiotu opodatkowania najpierw w ustawie regulującej tę kwestię zwrócić należy uwagę na przepis art. 1a będący słowniczkiem pojęć użytych w ustawie, który w ust. 1 pkt 2) stanowi: budowla – "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnią możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Kolejno należy zastanowić się czy linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej mogą podlegać objęciu zakresem pojęciowym "obiektu budowlanego" lub "urządzenia budowlanego związanego z obiektem budowlanym" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a następnie czy "zapewnią one możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", co stanowi warunek konieczny do uznania budowli lub urządzenia budowlanego za budowlę w świetle przepisu art. 1a) ust. 1 pkt 2 ustawy podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Posługując się zatem wykładnią systemową zewnętrzną i sięgając do ustawy Prawo budowlane wskazać należy, iż w art. 3 zawierającym wyjaśnienie użytych w niej słów ustawodawca w pierwszej kolejności w pkcie 1) dokonuje zdefiniowania "obiektu budowlanego" w zakresie pojęciowym którego mieści się m. in. "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami" (pkt 1b)), a dopiero w dalszej części tego przepisu szczegółowo definiuje pojęcia "budowli" i "urządzeń budowlanych". Zatem przez budowlę – należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Z analizy treści tego przepisu pod pojęciem budowli ustawodawca każe rozumieć także "sieci techniczne", "sieci uzbrojenia terenu", "wolno stojące maszty antenowe" Wydaje się nie budzić wątpliwości, że obok sieci np. ciepłowniczych, gazowych, energetycznych do sieci technicznych należy zaliczyć także sieci telekomunikacyjne. Wymienione w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego sieci techniczne stanowią całokształt urządzeń technicznych, które służą w jednym celu – doprowadzenia wody, gazu, ciepła, energii elektrycznej. Ustawodawca nie wymienia w tym przepisie poszczególnych rodzajów sieci technicznych. Wystarczy, iż wskazuje, że stanowią one budowlę w rozumieniu prawa budowlanego. Do sieci technicznych należą więc także sieci telekomunikacyjne, przewody (tradycyjne albo światłowody), punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci oraz zespoły urządzeń, których zadaniem jest przekazywanie sygnałów, które ostatecznie poprzez przyłącza przy poszczególnych budynkach zasilają je w poszczególne media. Przedmiotem powyższych rozważań zajął się w wyroku z dnia 28.11.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. ISA/Kr 1213/08, niepubl.), który stwierdził: "także w doktrynie prawa podatkowego zwraca się uwagę na to, iż budowlą zgodnie z przedstawioną wyżej definicją jest też "urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym". Jest ono zdefiniowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. Zgodnie z tym przepisem należy przez to rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zamieszczenie w definicji budowli także urządzeń budowlanych wskazuje na szerokie rozumienie tego pojęcia w u.p.o.l. Wynika z niego, że budowlą jest nie tylko sam obiekt, ale wszelkiego rodzaju urządzenia, które umożliwiają jego normalne funkcjonowanie. Wynikające z przytoczonej definicji pojmowanie budowli potwierdza pogląd, że budowla nie może być traktowana jako jednorodny obiekt. Jest to z reguły szereg obiektów i urządzeń wzajemnie ze sobą powiązanych, służących określonej działalności. Budowlą jest np. linia energetyczna, która nie może być rozumiana jako sam przewód energetyczny. Jest on jednym z elementów składowych takiej budowli obok słupów, studzienek kanalizacyjnych, stacji transformatorowych i innych obiektów służących przesyłaniu energii elektrycznej.". Stanowisko to znalazło uznanie w glosie (Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, L. Etel, B. Pahl – Prawo i podatki, kwiecień 2009, str. 31 i n.), której autorzy stwierdzają, że "Budowla telekomunikacyjna, na którą składają się m. in. linie kablowe wraz z kanalizacją kablową, ma charakter sieci technicznej, o której mowa w art. 3 pkt 3 upb i jako taka składa się z powiązanych ze sobą w związku funkcjonalnym różnych elementów. Skoro więc linie kablowe są w tym przypadku elementem powiązanym funkcjonalnie z całością sieci technicznej, nie mogą być uznawane oddzielnie za samodzielną budowlę. Są one funkcjonalnie powiązane z pozostałymi elementami sieci i tylko w ten sposób mogą być efektywnie wykorzystywane." Odnosząc się do definicji sieci telekomunikacyjnej (sieci technicznej) zawartej w ustawie Prawo telekomunikacyjne (ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. – Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) zauważyli glosatorzy, że jest ona zgodna z definicją budowli i obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego. Podkreślając, że obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest budowla łącznie z powiązanymi z nią funkcjonalnie instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego), stanowią one budowlę pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. W celu ustalenia znaczenia całości techniczno-użytkowej sięgnęli autorzy glosy do wykładni językowej tego pojęcia jak również poglądów judykatury, reasumując, że "Budowlą na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest więc obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Całość techniczno-użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, w tym przypadku telekomunikacyjnej. Sam kabel teletechniczny, niebędący obiektem budowlanym, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on jednak nierozerwalną część budowli sieciowej. Aby można było prowadzić działalność gospodarczą w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych, niezbędne jest połączenie w pewną całość wszystkich elementów – zbudowanie sieci." Zdaniem glosatorów za stanowiskiem, iż opodatkowaniu podlega "cała" sieć telekomunikacyjna, a nie tylko jej budowlane elementy przemawia także wykładnia celowościowa, bowiem "ustawodawca na gruncie upiol przyjął szersze niż w prawie budowlanym rozumienie budowli, obejmując nim również urządzenia budowlane, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Gdyby chciał ograniczyć się wyłącznie do budowlanych elementów, to nie modyfikowałby pojęcia budowli w upiol, lecz przyjął rozumienie wynikające z prawa budowlanego." Podzielając przytoczone wyżej stanowiska i wywiedzione na ich poparcie rozważania, należy podkreślić, że budowlą na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jest obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Jest nią zatem sieć telekomunikacyjna, której elementami są linie kablowe, kanały kablowe, studzienki telekomunikacyjne, stanowiąc, w wyniku ich technicznego powiązania, funkcjonalną całość i służąc przekazywaniu informacji. Tak więc prawidłowe jest stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej, a znajduje ono oparcie także w innych wyrokach sądów administracyjnych, jak wyrok z dnia 7 sierpnia 2008 r. (sygn. ISA/Po 604/08, niepubl.,), wyrok NSA z dnia 27.01.2006 r. (sygn. FSK 2316/2004, M. Podat. 2006/6/44) wyrok z dnia 26 stycznia 2009 r. (sygn. ISA/GI 792/08 niepubl.) i inne. Nie można także podzielić zarzutu skargi kwestionującego wysokość zobowiązania podatkowego. Słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę organ II instancji, że strona skarżąca jako osoba prawna rozlicza się z podatków w trybie samoobliczenia, co oznacza, że obowiązana jest do złożenia organowi podatkowemu stosownej deklaracji podatkowej, która stanowi podstawę do rozliczenia się podatnika z ciążących na nim zobowiązań. Tym samym skarżąca miała obowiązek obliczyć należny podatek wg zasad wyrażonych w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Składając pierwotną deklarację strona obliczyła wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości uwzględniając zarówno przedmiot opodatkowania (jego zakres) jak i wartość telekomunikacyjnych linii kablowych, zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy. W uzasadnieniu korekty deklaracji podatku od nieruchomości za 2007 r., wskazała strona z czego wynika różnica w wysokości zadeklarowanego podatku – wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii telekomunikacyjnych, jako, zdaniem strony, nie objętych zakresem opodatkowania. Skoro wartość przedmiotu opodatkowania – kablowych linii telekomunikacyjnych wynika z porównania danych wskazanych przez stronę skarżącą w pierwotnej deklaracji z danymi wynikającymi z przedłożonej później korekty, a różnicę tę strona wyjaśniła w ten sposób, że w pierwotnej deklaracji błędnie ujęła w podstawie opodatkowania budowli wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, gdyż nie podlegają one opodatkowaniu, zdaniem Sądu organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, tym bardziej, że sprzeciwiają się temu przepisy art. 4 ust. 7 ustawy. Podkreślić należy, że trudno zakładać, iż skarżąca składając deklarację na podatek od nieruchomości zarówno zakres budowli podlegających opodatkowaniu jak i ich wartość, której sposób ustalenia wskazuje przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy, podała nieprawidłowo czy też podała nieprawdziwe dane. Organ podatkowy ustalając zakres przedmiotu opodatkowania oparł się nie tylko na deklaracji podatkowej złożonej przez stronę, ale także przeprowadził szerokie postępowanie dowodowe w oparciu o dokumentację techniczną m. in. w postaci projektu budowlanego i wykonawczego oraz treści decyzji organów administracji architektoniczno – budowlanej w tym zakresie. Strona skarżąca w żaden sposób nie zakwestionowała poczynionych ustaleń, poza zgłoszonymi w skardze, gołosłownymi zarzutami. Odnośnie przyjętej podstawy opodatkowania wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 4 ust. 7 ustawy "Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w pkt 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik." Jak wynika z akt sprawy, żadna z wymienionych okoliczności w tym przepisie nie wystąpiła. Strona skarżąca określiła wartość budowli jako podstawę opodatkowania w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r., trudno zatem przyjąć, że składając tę deklarację ujmowała w niej nieprawdziwe dane. Ponadto, mimo wezwań organu podatkowego do przedłożenia właściwej dokumentacji umożliwiającej organowi przeprowadzenie kontroli przyjętej wartości budowli wg wymagań art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy, strona skarżąca wezwania zlekceważyła odwołując się do obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady działania organów z urzędu. Postępowanie podatkowe w tym zakresie, aczkolwiek wyczerpujące zasadę działania w zaufaniu do podatnika, zdaniem Sądu było zbędne. Bezspornym jest, że wartość przedmiotu sporu wynikała ze złożonej przez skarżącą deklaracji podatkowej za 2007r., a korektę strona skarżąca uzasadniła odmiennym stanowiskiem co do zasady opodatkowania linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej, a więc przedmiotem sporu mającym wpływ na wysokość wykazanego w deklaracji podatkowej zobowiązania podatkowego był spór odnoszący się do przedmiotu opodatkowania a nie jego wartości. Nie podziela Sąd także stanowiska skargi, że w sprawie winno znaleźć zastosowanie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), bowiem rozporządzenie to reguluje jedynie kwestie techniczno-budowlane zgodnie z którym należy budować i projektować telekomunikacyjne obiekty budowlane. Ściśle określone odesłanie zawarte w art. 1 a) ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie pozwala na stosowanie innych kryteriów klasyfikacji obiektu budowlanego na potrzeby podatku od nieruchomości. Skoro zatem podatnik określił wartość budowli w deklaracji podatkowej za 2007 r., a organ podatkowy nie zakwestionował tej wartości, uznać należy, że brak było podstaw do zastosowania art. 4 ust. 7 ustawy w celu ustalania wartości budowli zgodnie z tym przepisem. Mając na uwadze powyższe rozważania, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.