I SA/Wr 1524/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 września 2007 r. S. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach swego wniosku skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego dla W. określającą zobowiązanie podatkowe skarżącego na kwotę 1.000 zł, która to kwota ma zostać uiszczona przez skarżącego wraz z odsetkami naliczanymi od dnia 21.01.2005 r. Jak podał skarżący, również w stosunku do jego małżonki określone zostało zobowiązanie podatkowe w tej samej wysokości. Jest to znaczne obciążenie finansowe, gdyż skarżący i jego małżonka posiadają na utrzymaniu dwójkę małych dzieci. [...] temu skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, która nie przynosi stałych dochodów wspierających budżet domowy, zaś wraz z małżonką spłaca 30-letni kredyt mieszkaniowy, podczas gdy wszelkie oszczędności przeznaczone zostały na sfinansowanie zakupu mieszkania. Nadto skarżący wskazał, iż decyzja będąca przedmiotem jego skargi dotknięta jest poważnymi wadliwościami, narusza bowiem zarówno przepisy materialnego i procesowego prawa podatkowego, jak też prawa cywilnego, wobec czego wstrzymanie jej wykonania jest zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na zasadzie odstępstwa, nadając jednocześnie skardze charakter względnej suspensywności, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Przepis art. 61 § 2 u.p.p.s.a. kierowany jest do organów, zaś podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn, to na skarżącym, składającym wniosek o zastosowanie tej instytucji, spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, iż wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, ziści niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych okoliczności powinno odnosić się do konkretnych, indywidualnie grożących stronie zdarzeń, pozostających w logicznym związku pomiędzy wykonaniem aktu a wyrządzoną tym znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W analizowanym przypadku motywy wniosku strony skarżącej zostały ograniczone jedynie do wskazania, iż dla skarżącego uiszczenie kwoty podatku, jaka została określona w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, stanowi znaczne obciążenie finansowe, a nadto do tego, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza nie przynosi stałych dochodów, zaś małżonkowie spłacają kredyt mieszkaniowy, posiadając jednocześnie na utrzymaniu dwoje małych dzieci. Skarżący nie tylko nie uprawdopodobnił, ale też nie zdefiniował jakiego rodzaju niebezpieczeństwo grozi jemu w przypadku wykonania decyzji. Na poparcie swego wniosku nie przywołał konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków, nie przedstawił też dowodów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej. W tych okolicznościach stwierdzić należy, iż Sąd nie dysponował materiałem pozwalającym na dokonanie w niniejszej sprawie oceny zaistnienia przesłanek art. 61 § 3 u.p.p.s.a., podczas gdy ciężar ich wykazania spoczywał właśnie na skarżącym. Zważyć należy również, iż nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowisko skarżącego, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Badanie twierdzeń strony wymagających merytorycznej oceny aktu następuje dopiero na etapie rozpoznania skargi, nie zaś na etapie postępowania incydentalnego wywołanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu prawnego. Podstawę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji może stanowić jedynie zaistnienie przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 u.p.p.s.a., a zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, te zaś okoliczności nie zostały przez skarżącego uprawdopodobnione. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu. Z tych przyczyn i na podstawie art. 61 § 3 i 5 u.p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.