I SA/Wr 1525/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1525/12 co do zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi I. G. i J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 8 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I odrzucił skargę strony w wskazaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję organu podatkowego i w pkt II przyznał od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz radcy prawnego M.W. – M. kwotę 295, 20 zł, w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł , tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W piśmie z dnia 22 maja 2013 r. radca prawny M. W. – M. powołując art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) zwróciła się o "uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1525/12, poprzez orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z tytułu pomocy prawnej, która została udzielona z urzędu, także w odniesieniu do drugiego ze skarżących". W uzasadnieniu podała, że reprezentowała w sprawie dwie osoby. Zatem koszty zastępstwa procesowego powinny zostać zasądzone w odniesieniu do każdej z tych osób, a tymczasem zostały zasądzone tylko w odniesieniu do jednego ze skarżących. Jako podstawę ustalenia kosztów podała § 13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 poz. 490). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Mając na uwadze treść żądania strony należy wskazać, że na podstawie art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do § 2 tego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Jak wynika z treści wskazanego na wstępie przepisu sąd na wniosek strony może uzupełnić sentencję wydanego orzeczenia, jeżeli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy jednak zauważyć, że wskazane przez stronę orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej wykonywanej na zasadzie prawa pomocy. Sąd orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie. W sprawie po stronie skarżących zachodzi współuczestnictwo materialne i została w stosunku do nich wydana jedna decyzja rozstrzygająca o ich solidarnych obowiązkach i uprawnieniach. Skoro zaś orzeczenie to zawiera rozstrzygnięcie w tym zakresie, to nie może on podlegać uzupełnieniu stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. Gdyby nawet przyjąć, że pismo pełnomocnika stanowi nie wniosek o uzupełnienie postanowienia, lecz zażalenie w przedmiocie zasądzonych kosztów postępowania, to również nie mogłoby prowadzić do wzruszenia rozstrzygnięcia wydanego w tym zakresie. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej, służy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (§ 2). W przedmiotowej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi zostało stronie doręczone w dniu 7 maja 2013 r., a więc siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 14 maja 2013 r. we wtorek. Strona nadała pismo w dniu 21 maja 2013 r. Zażalenie jako spóźnione, podlegałoby więc odrzuceniu. Na marginesie można zauważyć, że wskazany we wniosku o uzupełnienie decyzji § 13 ust. 3 rozporządzenia dotyczy wyłącznie sprawy o odszkodowanie za niesłuszne skazanie lub ukaranie, aresztowanie lub zatrzymanie, co wynika z ust. 1 wskazanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.