I SA/Wr 1532/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, wyznaczonego na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. strona - za pośrednictwem swojego pełnomocnika - cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: u.p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 220 § 1 u.p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 art. 220 u.p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy jednak skargi, bowiem należy ona do katalogu pism kwalifikowanych. W tej sytuacji skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do opłacenia skargi skutecznie doręczono stronie skarżącej w dniu 28 maja 2014 r. Wyznaczony w wezwaniu, siedmiodniowy termin do opłacenia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 29 maja 2014 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 4 czerwca 2014 r. (środa). Strona - mimo wezwania - nie opłaciła skargi. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2014 r. strona skarżąca cofnęła skargę. Należy wskazać, że zgodnie z art. 60 u.p.p.s.a., strona może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba jednak, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie zaś strona nie uzupełniła braków fiskalnych skargi, co oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało skutecznie wszczęte. Z tego względu, na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a. należało skargę - jako nieopłaconą - odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.