I SA/Wr 1543/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej strony skarżącej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt I SA/Wr 1543/04) odrzucającego skargę w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. Postanowienie wraz pisemnym uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia, terminie i sposobie jego wniesienia, zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia Sądu z dnia 10 stycznia 2005 r. Następnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] r. skarżący w terminie uzupełnił braki formalne powyższego wniosku oraz wniósł sporządzony osobiście środek odwoławczy zatytułowany błędnie "zażalenie", z którego wynikało że jest skargą kasacyjną na postanowienie z dnia 10 stycznia 2005 r. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2007 r. Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zażalenie strony skarżącej na powyższe orzeczenie zostało odrzucone przez Sąd postanowieniem z dnia 7 lipca 2008 r. z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego. Natomiast zażalenie na postanowienie z dnia 7 lipca 2008 r. zostało w dniu 21 października 2008 r. oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I FZ 402/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 p.p.s.a.). Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a - skarga kasacyjna może być skutecznie wniesiona, jeżeli zostanie ona sporządzona przez adwokata, radcę prawnego a w sprawach obowiązków podatkowych również doradcę podatkowego. Ponadto skarga kasacyjna musi odpowiadać wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a., a także zostać należycie opłacona, jeżeli podlega opłacie stałej (art. 221 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał przedmiotowe postanowienie o odrzuceniu skargi w dniu 20 stycznia 2005 r. Określony trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 21 lutego 2005 r. Tak więc wniesienie skargi kasacyjnej dnia 17 listopada 2007 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Ponadto, w rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną sporządził i złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu osobiście skarżący - Z. T., który nie jest adwokatem, radcą prawnym ani doradcą podatkowym. Zatem skarga kasacyjna nie spełnia wymogów niezbędnych do skutecznego jej wniesienia, a mianowicie została wniesiona z uchybieniem terminu oraz nie została sporządzona przez uprawnioną osobę. Zgodnie z art. 178 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z tych względów, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji.