I SA/Wr 1545/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (spr.), Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Anna Wojtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi A sp. jawna z siedzibą w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2004 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta J. G. określił spółce jawnej A (zwanej dalej: Spółką lub Skarżącą) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 rok. Jako materialnoprawną podstawę decyzji organ wskazał art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a, pkt 2 lit.e, art. 6 ust.9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm. – powinno być jak w decyzji organu odwoławczego t.j.: Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz.84 ze zm.) oraz uchwałę nr 145/XV/2003r. Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego nr 228). Opodatkowaniem zostały objęte należące do Spółki nieruchomości położone w J. G. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Z ustaleń organu wynika, że Spółka uzyskała status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony na podstawie decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] 1997 r. Decyzją z dnia [...] Wojewoda D. decyzję tę zmienił ze względu na zmianę przez Spółkę formy organizacyjnej ze spółki cywilnej na spółkę jawną oraz uruchomienie działalności w J. G. przy ul. [...] i ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda D. stwierdził, że w oddziale znajdującym się w J. G. przy ul. [...] i ul. [...], Spółka nie zatrudnia osób niepełnosprawnych, ale ze względu na spełnienie w innych oddziałach warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm. – zwanej dalej: ustawą o rehabilitacji), Spółce nadal przysługuje status zakładu pracy chronionej. Ponadto, jak ustalił organ, Spółka dniu [...] zawarła z B spółką z o.o. z siedzibą w Ś., nie posiadającą statusu zakładu pracy chronionej, umowy najmu nieruchomości położonych przy ul. [...] i ul. [...] w J. G. . Z postanowień zawartych w umowach najmu wynika, że zostały one zawarte na czas nieokreślony i obowiązują od [...]. W deklaracji na podatek od nieruchomości na 2004 rok, Spółka, w odniesieniu do nieruchomości położonych przy ul. [...] i ul. [...] w J. G. , zastosowała zwolnienie z podatku od nieruchomości, przewidziane dla zakładów pracy chronionej, powołując art. 31 ustawy o rehabilitacji. Spółka wskazała, że ze zwolnienia tego korzysta na zasadach obowiązujących przed 1 stycznia 2003 r., tj. przed zmianą ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dokonanej ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683 – zwaną dalej: ustawą zmieniającą), bowiem status zakładu pracy chronionej uzyskała przed 2003 r. Prezydent Miasta J. G. w uzasadnieniu decyzji, powołując art. 9 ustawy zmieniającej wskazał, że stare zasady zwolnień z podatku od nieruchomości dla zakładów pracy chronionej odnoszą się wyłącznie do tych podmiotów, które decyzją wydaną przed 1 stycznia 2003 r., uzyskały status zakładu pracy chronionej na czas określony (okres trzyletni). W ocenie organu I instancji, z uwagi na przyznanie Spółce statusu zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony, Spółka nie spełnia warunków przewidzianych w art. 9 ustawy zmieniającej. Do Spółki mają zatem zastosowanie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. Spółka nie spełnia jednak warunków uprawniających do korzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, tj. według zasad obowiązujących w 2004 r. Organ wskazał również, że umowy najmu Spółka zawarła w dniu [...]. W odwołaniu od decyzji, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem Spółki, decyzja została wydana z naruszeniem art. 31 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. – w skrócie: upol) w związku z art. 9 ustawy zmieniającej, przez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości należących do Spółki jako zakładu pracy chronionej nieruchomości, które zgodnie z powołanymi przepisami, od tego podatku były zwolnione. W uzasadnieniu odwołania Spółka stwierdziła, że art. 9 ustawy zmieniającej należy rozumieć w ten sposób, że podmioty, które posiadały decyzje przyznające status zakładu pracy chronionej, wydane przed wprowadzeniem zmian w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (tj. przed 01.01.2003 r.), dalej korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na starych zasadach, nawet wówczas, gdy nieruchomość należąca do zakładu pracy chronionej nie jest wykorzystywana na działalność tego zakładu, ale wynajmowana innym podmiotom. W ocenie Spółki, odmienne traktowanie podmiotów posiadających status zakładu pracy chronionej, zależnie od tego na jaki okres uzyskały status takiego zakładu, narusza konstytucyjne zasady określone w art. 2 i art. 32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz.483 ze zm.). Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła ponadto naruszenie art. 21 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (w odwołaniu: "29 stycznia 1997 r." ) Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – w skrócie Op) w związku z art. 120, art. 121 § 1 tej ustawy, bowiem jeśli Spółka była zwolniona z podatku od nieruchomości, to nie ciążył na niej obowiązek podatkowy, dlatego brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania decyzji przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzję organu I instancji utrzymało w mocy, podzielając uzasadnienie prawne i faktyczne zawarte w tej decyzji. Organ odwoławczy, powołując się na art. 9 ustawy zmieniającej, stwierdził, że Spółka nie może korzystać ze zwolnienia w podatku od nieruchomości na uprzednio obowiązujących zasadach, gdyż nie spełnia jednego z warunków przewidzianego w przepisach przejściowych, mianowicie decyzja przyznająca Spółce status zakładu pracy chronionej nie została wydana na okres trzyletni, lecz na czas nieokreślony. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, Spółce, po spełnieniu warunków, przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia na nowych zasadach, określonych w art. 7 ust. 2 pkt 4 upol (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.). Wskazał ponadto, że objęcie wynajmowanych nieruchomości zwolnieniem z podatku od nieruchomości, spowodowałoby potraktowanie w sposób ulgowy nieruchomości, które nie służą prowadzeniu działalności gospodarczej przy zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A spółka jawna z siedzibą w Ś. wniosła o stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji Spółka, podobnie jak w odwołani zarzuciła: - naruszenie art. 31 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 upol i w związku z art. 9 ustawy zmieniającej, przez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nieruchomości należących do Spółki jako zakładu pracy chronionej, które zgodnie z powołanymi przepisami, od tego podatku były zwolnione. - naruszenie art. 21 Op w związku z art. 120, art. 121 § 1 tej ustawy, bowiem jeśli Spółka była zwolniona z podatku od nieruchomości, to nie ciążył na niej obowiązek podatkowy, dlatego brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania decyzji przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca stwierdziła, że art. 9 ustawy zmieniającej rozumiała w ten sposób, że wszystkie podmioty, które posiadały decyzje przyznające status zakładu pracy chronionej, wydane przed wprowadzeniem zmian w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (tj. przed 01.01.2003 r.), dalej korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na starych zasadach, tj. bez wyłączenia ze zwolnienia nieruchomości, które znajdują się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących zakładami pracy chronionej. Zróżnicowanie zasad opodatkowania zakładów pracy chronionej ze względu na czas, na jaki przyznano podmiotowi taki status, zdaniem Spółki, narusza konstytucyjne zasady określone w art. 2 i art. 32 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uznało zarzuty skargi za nieuzasadnione i wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wniosło o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie procesowym z dnia [...] strona skarżąca zażądała rozpoznania sprawy na rozprawie. Ponadto stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 ust. 2 pkt 4 upol w związku z art. 9 ustawy zmieniającej, który jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych, niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, w oparciu o decyzje przyznające im status na czas nieokreślony, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów zawierali umowy najmu. Skarżąca zarzuciła również, że przepis ten (art.9 ustawy zmienianej) jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem nierówno traktuje podmioty prowadzące zakłady pracy chronione, uzależniając jego zastosowanie od przyznania statusu zakładu pracy chronionej na okres trzyletni. Ponadto Skarżąca wskazała, że wykładnia prawa pozostaje w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym, gdy jest zgodna z Konstytucją, dlatego też wojewódzkie sądy administracyjne mają prawo, przy dokonywaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego, do posługiwania się zasadami zawartymi w Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c i lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie upsa. Z kolei w przypadku, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 upsa. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Spornym w sprawie jest, czy Skarżącej prowadzącej zakład pracy chronionej od [...]1997 r. (na czas nieokreślony), przysługiwało w 2004 r. zwolnienie z podatku od nieruchomości za ten rok. Zdaniem Spółki to prawo przysługiwało, natomiast w ocenie organów podatkowych brak było przesłanek do zastosowania wobec Skarżącej preferencji podatkowej. Strona skarżąca podnosząc naruszenie art. 31 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 upol oraz art. 9 ustawy zmieniającej wywiodła, że naruszenie tych przepisów uniemożliwiło jej skorzystanie w 2005 r. ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2003 r. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że w ustalonym stanie faktycznym Spółce zwolnienie z podatku od nieruchomości nie przysługiwało ani na zasadach obowiązujących przed 1 stycznia 2003 r., ani na zasadach obowiązujących od tego dnia. W myśl art. 7 ust. 2 pkt 4 upol, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzysta podmiot prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej. Między stronami nie jest sporne, że na podstawie tego przepisu skarżąca Spółka nie mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego, gdyż podmiot będący najemcą należących do Spółki nieruchomości nie posiadał statusu zakładu pracy chronionej. Zwolnienie od podatku od nieruchomości, obowiązujące przed 1 stycznia 2003 r., zostało uregulowane w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, a odesłanie do zwolnień podatkowych uregulowanych w odrębnych ustawach zawierał art. 7 ust. 1 pkt 11 upol. W 2005 r. korzystanie ze zwolnienie podatkowego przewidzianego ww. przepisach umożliwiał wyłącznie przepis art. 9 ustawy zmieniającej. Regulacja ta w sposób jednoznaczny wskazuje, że na starych zasadach ze zwolnienia w podatku od nieruchomości mogą korzystać podmioty, które uzyskały status zakładu pracy chronionej przed dniem 1 stycznia 2003 r., a decyzja przyznająca ten status została wydana na czas określony. Skarżąca spółka spełniła tylko pierwszy z tych warunków. Decyzja przyznająca Spółce status zakładu pracy chronionej została wydana przed 1 stycznia 2003 r., ale Spółka uzyskała status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony. Zasadnie zatem, powołując się na literalne brzmienie art. 9 ustawy zmieniającej, organy podatkowe kwestionowały prawo Spółki do korzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w 2004 r. na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej był zwolniony z podatków w stosunku do tego zakładu, z wyjątkiem podatku od gier, podatku akcyzowego. Zwolnienie obejmowało zatem także podatek od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 5 listopada 2002 r., podjętej w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt FPS 7/01, jednoznacznie stwierdził, że zwolnienie od podatku od nieruchomości, przewidziane w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, ma charakter podmiotowo-przedmiotowy, a sformułowanie "w stosunku do tego zakładu" należy traktować jak dodatkowy warunek zwolnienia podatkowego, kształtujący zakres przedmiotowy tego zwolnienia. Zwolnienie to należy zatem odnosić do nieruchomości związanych z działaniem podmiotu jako zakładu pracy chronionej. Wyłom od zasady powszechności i równości opodatkowania, dokonany ww. przepisem, w odniesieniu do zakładów pracy chronionej uzasadniony jest trudniejszymi warunkami ich funkcjonowania. Celem zwolnienia podatkowego były wówczas (podobnie jak obecnie) wyrównanie szans w działalności zakładów pracy chronionej zatrudniających osoby niepełnosprawne oraz zachęta do tworzenia nowych miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych. Takie rozumienie celu zwolnienia podatkowego sprzeciwiało się objęciu tym zwolnieniem wszystkich budowli i gruntów wymienionych w art. 3 upol, należących do przedsiębiorcy, bez względu na to, czy dana nieruchomość była faktycznie związana z działalnością zakładu pracy chronionej. Za trafnością takiego rozumienia art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przemawia nie tylko wykładnia gramatyczna i celowościowa, ale także wykładnia systemowa wewnętrzna. Przyznanie statusu zakładu pracy chronionej następuje w drodze decyzji konstytutywnej (art. 30 ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji), po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w art. 28 ustawy o rehabilitacji. Zwolnienie od podatku od nieruchomości należy zatem odnosić do tych obiektów, które w wyniku ww. procedury uznano za spełniające warunki enumeratywnie wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (m.in. obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy winny uwzględniać potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniać wymagania dostępności do nich).Nieuzasadnionym byłoby przyznawanie zwolnienia podatkowego obejmującego obiekty, których nie poddano ww. procedurze i w których nie jest prowadzona działalność z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że w przypadku przekazania, na podstawie umowy najmu, nieruchomości należącej do podmiotu posiadającego status zakładu pracy chronionej podmiotowi nieposiadającemu takiego statusu zarówno na gruncie art. 7 ust. 2 pkt 4 upol w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. jak i na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. w związku z art. 9 ustawy zmieniającej brak podstaw do zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie Spółka nieruchomości położone w J. G. przy ul. [...] i ul. [...] od dnia [...] wynajęła podmiotowi nie posiadającemu status zakładu pracy chronionej (zakładu aktywności zawodowej), a z decyzji Wojewody D. z dnia [...] nr [...] wynika, że nieruchomości te nie były związane z działalnością Spółki jako zakładu pracy chronionej i nie zostały poddane procedurze mającej na celu ustalenie, czy spełniają warunki określone w art. 28 ustawy o rehabilitacji. Uwzględniając tak ustalony stan faktyczny, w ocenie Sądu, braku podstaw do stosowania zwolnienia podatkowego także na gruncie regulacji prawnych i ich wykładni obowiązujących przez 1 stycznia 2003 r. Sąd nie podziela także stanowiska strony, że dokonana przez organy podatkowe wykładnia art. 9 ustawy zmieniającej narusza zasady wyrażone w art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i uniemożliwia stronie korzystanie ze zwolnienia w podatku od nieruchomości. Powołany przepis jest przepisem przejściowym, wprowadzającym, okresowo dla niektórych podmiotów, możliwość korzystania z regulacji wcześniej obowiązujących. Jakkolwiek może budzić wątpliwości pominięcie w regulacji przejściowej podmiotów posiadających status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony, to należy stwierdzić, że wątpliwości te nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie, gdyż Spółka także na podstawie regulacji obowiązujących przez 1 stycznia 2003 r. nie mogła korzystać ze zwolnienia w podatku od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w regulacji przejściowej (art. 9 ustawy zmieniającej) ochrony praw nabytych i ochrony interesów w toku należy wskazać, że umowę najmu, dotyczącą nieruchomości położonych w J. G. przy ul. [...] i ul. [...], strona skarżąca zawarła w dniu [...], tj. po zmianie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółce nie przysługiwała zatem ochrona w zakresie praw nabytych lub interesów w toku. Ochrony w zakresie praw nabytych lub interesów w toku Spółka nie może bowiem żądać wywodząc prawo do takiej ochrony wyłącznie z faktu uzyskania statusu zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony. Na uwzględnienie nie zasługuje także, w ocenie Sądu, zarzutu Skarżącej naruszenia przez organy podatkowe art. 21 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Op. W ustalonym stanie faktycznym, należące do Spółki nieruchomości położone w J. G. przy ul. [...] i ul. [...] podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Niezadeklarowanie przez Spółkę podatku w należnej wysokości uprawniało organ podatkowy do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Op). Organy podatkowe ani w toku postępowania podatkowego, ani wydając kwestionowaną przez stronę skarżącą decyzję nie naruszyły zasad wyrażonych w art. w art. 120 i 121 § 1 Op. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.