I SA/Wr 1546/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1546/09 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu "A" sp. z o.o. we W. za zaległości podatkowe spółki z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: 1) oddalić wniosek o sprostowanie wyroku; 2) odmówić dokonania wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 1546/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu "A" sp. z o.o. we W. za zaległości podatkowe spółki z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu 16 sierpnia 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek W. W. o sprostowanie i wykładnię wyroku z dnia 5 lutego 2010 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w jego ocenie, z treści wyroku wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił nie tylko zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, ale również "wszystkie decyzje łącznie z podtrzymanymi podlegają uchyleniu, gdyż uchylenie decyzji utrzymującej w mocy inną, oznacza uchylenie ich obu, nie zaś nakazanie ponownego rozpatrzenia sprawy". W związku z powyższym, strona wniosła o sprostowanie i wykładnię wyroku, "tak aby intencja sądu i treści uzasadnienia były spójne, jasne i czytelne, bez wątpliwości i domysłów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 490/10 Baza orzeczeń CBOIS). Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 358). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek W. W. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2010 r. poprzez uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. decyzji organu I instancji, nie zasługuje na uwzględnienie. Żądana zmiana treści wyroku nie stanowi w ocenie Sądu oczywistej omyłki pisarskiej. Zdaniem Sądu, trudno tu mówić o nieprawidłowościach oczywistych i niebudzących wątpliwości. Tego rodzaju zmiana rozstrzygnięcia dopuszczalna jest jedynie w drodze skutecznie wniesionego środka odwoławczego. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak punkcie 1 sentencji postanowienia. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z powyższym, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać. Postępowanie to jednak nie dopuszcza żądania usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Sąd orzekający w niniejszej sprawie reprezentuje również pogląd, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04, LEX nr 171312), która to sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że z treści rozstrzygnięcia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2010 r., w sposób jasny i jednoznaczny wynika, iż Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] oraz stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu. Żądanie wnioskodawcy odnośnie dokonania wykładni wyroku, stanowi natomiast w swojej istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu wyroku i zmierza do zmiany jego rozstrzygnięcia. Mianowicie zdaniem skarżącego, Sąd w drodze wykładni powinien zmienić treść rozstrzygnięcia, poprzez uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W., jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. W ocenie Sądu, dokonanie wykładni wyroku w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wykładnia ta również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r., I OZ 465/08, niepubl., z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2005 r., OZ 1226/04, niepubl.). Zdaniem Sądu zatem, polemika z orzeczeniem polegająca na żądaniu zmiany rozstrzygnięcia w sprawie jest niedopuszczalna w drodze wniosku o wykładnię wyroku. Ponadto, jak wskazano powyżej, konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania i skutków jakie ma wywołać. W niniejszej sprawie żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi. W związku z powyższym, na podstawie art. 158 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak punkcie 2 sentencji postanowienia.